Wednesday, April 23, 2014

ေထာင္ထဲမွာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ဦးဝင္းတင္ ဘယ္လိုရပ္တည္ခဲ့သလဲ


ေထာင္ထဲမွာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ တိုက္ပိတ္အက်ဥ္းခ်ခံ ထားရသူတစ္ဦးဟာ ဘယ္လိုမ်ား ရပ္တည္ရွင္သန္ႏိုင္မလဲ။ ႐ူးမ်ား သြားမလား။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ သတင္း စာဆရာႀကီး ဦးဝင္းတင္ကေတာ့ သည္အေျခအေနကို ေကာင္း ေကာင္းခံႏိုင္ရည္ရွိသူတစ္ဦးျဖစ္ သည္။ အသက္(၈၅)ႏွစ္အရြယ္ ေရာက္ရွိေနသျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္က ႏွလံုးအားနည္းၿပီး က်န္းမာေရး ခ်ဳိ႕တဲ့ေနရွာသည့္တုိင္ေအာင္ စစ္ အစိုးရ၏ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းမႈမ်ား က သူ၏စိတ္အားထက္သန္မႈမ်ားကို ဆံုး႐ႈံးသြားေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ ခဲ့ပါ။ ၿပီးခဲ့သည့္လက ေတြ႕ဆံုခဲ့ သည့္ ႏွစ္နာရီၾကာေတြ႕ဆံုမႈတြင္ ၎၏ ေထာင္တြင္းအေတြ႕အ ႀကံဳမ်ားကို ဟာသေႏွာၿပီးေျပာျပခဲ့သလုိ လက္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဦးတည္သြားေနသည့္ လမ္းေၾကာင္း အေပၚမွာလည္း ၎၏အျမင္ကို ေျပာျပခဲ့သည္။

ဦးဝင္းတင္သည္ သတင္းစာ ဆရာ၊ စာေရးဆရာဘဝျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းခဲ့သူျဖစ္ ၏။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ထိပ္တန္း သတင္းစာဆရာတစ္ဦးျဖစ္သလုိ စာေရးဆရာႏွင့္ ကဗ်ာဆရာလည္း ျဖစ္သည္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရး ေတာ္ပံုႀကီးကို စစ္အစိုးရက ရက္ ရက္စက္စက္ႏွိမ္နင္းခဲ့အၿပီးတြင္ ၎က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အား အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ကို တည္ေထာင္ရန္ ကူညီခဲ့ သည္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္တြင္မူ ဖမ္းဆီးအက်ဥ္းခ်ခံခဲ့ရသည္။

စစ္အာဏာရွင္မ်ားက ၎ ၏စြမ္းရည္ကိုေၾကာက္ရြံ႕ၾက သျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္းတုိက္ ပိတ္အက်ဥ္းခ်ခဲ့သည္။ ၎အား စာေရးသည့္ေဘာပင္၊ စာရြက္ မေပးသလို စာဖတ္ခြင့္လည္းမေပး ခဲ့ေပ။ အက်ဥ္းက်ေနသူအခ်င္း ခ်င္းပင္ စကားမေျပာႏုိင္ေအာင္ တစ္ခါတစ္ရံ သူ၏ေဘးခန္းတြင္ ေတာင္ လူမရွိေစရဘဲ အခန္းလြတ္ သာထားခဲ့သည္။

၎ကို စစ္ေဆးေနစဥ္အတြင္း ေန႔ႏွင့္ညမသိဘဲ အိပ္ေရးပ်က္ ေအာင္ စစ္ေဆးကာညႇဥ္းပန္းႏွိပ္ စက္ခဲ့သည္။ အက်ဥ္းခ်သည့္အခါ တြင္လည္း စစ္တပ္ကေခြးမ်ား အတြက္ထားသည့္ စစ္ေခြးတုိက္ တြင္ ေနရသည္။ ထို႔ေနာက္ တိုက္ ပိတ္အက်ဥ္းခန္းသို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းခဲ့ ၿပီး သမံတလင္းေပၚတြင္ ဖ်ာတစ္ ခ်ပ္ႏွင့္ အိပ္ခဲ့ရ၏။ စာေရးေဘာ ပင္ႏွင့္ စာရြက္အစား တုိက္ခန္း တြင္းမွ အုတ္က်ဳိးအုတ္ပဲ့မ်ားကို ခြာခ်ကာ အမႈန္႔လုပ္ၿပီး တိုက္ခန္း နံရံမွာ စာေရးခဲ့ရသည္။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္တြင္ ဒီမုိကေရစီ ေရးလႈပ္ရွားသူမ်ားက ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားကို ေထာက္ခံ သည့္အေနျဖင့္ အက်ဥ္းသားတုိ႔၏ ဝတ္စံုျဖစ္ေသာ အျဖဴေရာင္ဝတ္စံု ဝတ္ဆင္ေရးလႈပ္ရွားမႈေပၚေပါက္ ခဲ့သည္။ ထိုအခါ အျဖဴေရာင္ဝတ္ ေသာ လူမ်ားအားလံုးကို ဖမ္းဆီး ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေသာအခါ စစ္အာ ဏာပိုင္ေတြက ထုိျဖစ္ရပ္ကိုနည္း လမ္းတစ္ခုျဖင့္ ေျဖရွင္းခဲ့သည္။ ယင္းနည္းလမ္းမွာ ေထာင္အက်ဥ္း သားဝတ္စံုမ်ားကို အျပာေရာင္သို႔ ေျပာင္းလဲလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။

အက်ဥ္းေထာင္အတြင္းမွာ ႏွစ္ၾကာေလေလ တင္းက်ပ္သည့္ အေနအထားမ်ားက တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့လာေလျဖစ္သည္။ ၎ကိုလည္း ေနာက္ဆံုးအိပ္စရာခုတင္ တစ္ခုေပးခဲ့သည္ဟု ဦးဝင္းတင္က ေျပာျပသည္။ ၎က ခုတင္စြန္းေပၚတက္ၿပီး ေလွကားထစ္ လိုအသံုးခ်ကာ တုိက္ခန္း၏ အျမင့္ဆံုးေနရာျဖစ္ေသာ သံတုိင္ ကာထားသည့္ ျပတင္းေပါက္ဆီ သို႔တက္၏။ ထုိေနရာမွေနၿပီး ေဘးတုိက္ခန္းမ်ားက အက်ဥ္းသား မ်ားကို တစ္ခါတေလ လွမ္းေခၚ သည္။ အျခားအခ်ိန္မ်ားတြင္ ေတာ့ နံရံကိုေခါက္ၿပီးဆက္သြယ္ ၾကရသည္။

ေနာက္ပိုင္းႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ တုိက္ပိတ္အက်ဥ္းက်ျခင္းမွ လႊတ္ ေပးခဲ့ၿပီး အျခားအက်ဥ္းက်သူမ်ား ႏွင့္ အဆက္အသြယ္လုပ္ခြင့္ေပးခဲ့ သည္ဟု ဦးဝင္းတင္က ဆုိသည္။ ေထာင္ၾကပ္ေတြက ၎အား ႏုိင္ငံ ေရးစကားေျပာခြင့္မေပးခဲ့ေသာ္ လည္း သီတင္းပတ္ႏွစ္ပတ္လွ်င္ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ ဧည့္သည္ႏွင့္ စကား ေျပာခြင့္ရ၏။ ထိုအေျခအေနတြင္ အျခားအက်ဥ္းက်ေနသူတုိ႔က ေထာင္ထဲကို ေရဒီယိုတစ္လံုးခိုး သြင္းလာၿပီး အက်ဥ္းေထာင္ထဲ တြင္ သတင္းစာတစ္ေစာင္ထုတ္ ေဝခဲ့သည္။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္က မၾကာမီ လႊတ္ေပးေတာ့မည္ဟုေျပာၾကား ျခင္းခံရသည့္ အျခားအက်ဥ္း သားေတြႏွင့္အတူ ဦးဝင္းတင္ကို ပါ အာဏာပိုင္ေတြက ေခၚထား သည္။ ေထာင္တံခါး၀ေနာက္တြင္ ၎ႏွင့္အတူ မိတ္ေဆြအက်ဥ္း သာမ်ားကို ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး ႏွင့္ေတြ႕ဆံုရန္ ေစာင့္ခုိင္းထား၏။ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ ေစာင့္ စားျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ျပည္ ထဲေရးဝန္ႀကီးက ေရာက္မလာ ခဲ့ေပ။ ၎တုိ႔လည္း အခန္းထဲကို ပင္ ျပန္ပို႔ျခင္းခံရသည္။

ေနာက္ထပ္သံုးႏွစ္ၾကာၿပီးမွ ဦးဝင္းတင္တကယ္လြတ္ေျမာက္ လာခဲ့သည္။ လြတ္ေျမာက္ခ်ိန္တြင္ ေထာင္ဝတ္စံုမခြၽတ္သျဖင့္ ေနာက္ ဆံုးအခ်ိန္ထိ ေထာင္ဝတ္စံုခြၽတ္ ေပးရန္ ဝိုင္းဝန္းေဖ်ာင္းဖ်သည္။ ထိုအခါ ၎က အကယ္၍ ေထာင္ ဝတ္စံုခြၽတ္ရပါကလည္း အရပ္ ဝတ္လဲမည္မဟုတ္ဘဲကိုယ္တံုး လံုးပဲသြားမည္ဟုသာ ေျပာခဲ့ သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အာဏာ ပိုင္ေတြ အေလွ်ာ့ေပးလုိက္ရ သည္။ ထိုေထာင္ဝတ္စံုကို ယခု အခါ သူ႔အမ်ဳိးမ်ားအိမ္ကေသတၱာ ထဲတြင္ သိမ္းဆည္းထားသည္။

အက်ဥ္းေထာင္ကလြတ္ ေျမာက္ၿပီး ေလးႏွစ္ၾကာသည့္တုိင္ ေအာင္ ဦးဝင္းတင္က ေထာင္ ဝတ္စံုအေရာင္ျဖစ္သည့္ အျပာ ေရာင္ရွပ္ အက်ႌကိုဝတ္ဆင္ထား ဆဲျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းက အျခားႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား မလြတ္ေျမာက္မခ်င္း အျခား အေရာင္ကို ဝတ္ဆင္မည့္သူ မဟုတ္ေပ။

(ဝါရွင္တန္ပို႔စ္သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးေသာ ေဆာင္းပါးရွင္ Simon Denyer ၏ How former Burmese political prisoner Win Tin survived 20 years in jail ေဆာင္းပါးကို ထားထားျမင့္ ဘာသာျပန္ဆုိသည္။)--7Day News Journal

အျပာေရာင္ေတြလႊမ္းခဲ့တဲ့ ျပည့္သူ႔ဘက္ေတာ္သား ဟံသာဝတီ ဦးဝင္းတင္၏ စ်ာပနအခမ္းအနား(ရုပ္/သံ)

ဘဘဦးဝင္းတင္စ်ာပနအခမ္းအနားျမင္ကြင္းမ်ား

(ဓာတ္ပံု-Citizen Journalist) ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးနာေရးခရီးကို ထင္ရွားတဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ၊ သတင္းစာဆရာေတြ၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ၊ အရပ္ဖက္လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြ သာမက ျပည္သူလူထုေတြပါ ေထာင္ေသာင္းခ်ီ လာေရာက္ ပို႔ေဆာင္ၾကတဲ့အတြက္ ေရေဝးသုႆန္ဝင္းတခုလံုး ျပည့္လွ်ံသြားပါတယ္။ ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ နာေရးခရီး လုိက္လံ ပို႔ေဆာင္ၾကသူေတြကို ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားတဲ့ မဆုမြန္ က တင္ျပထားပါတယ္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားရဲ႕ လြမ္းသူ႔ပန္းျခင္းကို သြားေရာက္ဂါရဝျပဳ ပို႔ေဆာင္ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗဟိုလုပ္ငန္းအဖြဲ႔ေဟာင္းလည္းျဖစ္၊ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းျဖစ္တဲ့ ဦးေစာႏုိင္းႏုိင္းက ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီး ကို ျပည္သူအမ်ား တခဲနက္ လာေရာက္ ဂါရဝျပဳခဲ့ၾကတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပ ပါတယ္။


"ဆရာဦးဝင္းတင္ကို ၾကည္ညိဳေလးစားတဲ့သူေတြ၊ ေတာကသူေတြ၊ အေဝးကသူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ သိလား။ ေနာက္တခါ အထဲမွာဝင္ၿပီး ဆရာဦးဝင္းတင္ရဲ႕အေလာင္း ျပင္ထားတဲ့ေနရာကို သြားၾကည့္ေတာ့လည္းပဲ အကုန္လံုး တန္းစီၿပီး ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ၾကပ္ပိတ္ၿပီး တန္းစီၿပီး ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အခ်ိန္ယူဝင္ရတယ္။

လူေတြကို ၾကပ္ပိတ္သိပ္ေနေတာ့ ဦးတို႔ေတြ အုပ္စုလုိက္သြားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အုပ္စုခြဲၿပီး ပန္းျခင္းကို အပ္ရေတာ့တာပဲ။ အဲ့ဒါပန္းျခင္းေတြဆိုလို႔ရွိရင္လည္း အထဲမွာ ေနရာမရွိေတာ့လို႔၊ အျပင္မွာ ကားႀကီးႏွစ္စင္းနဲ႔ လြမ္းသူ႔ပန္းျခင္းေတြ လက္ခံထားတဲ့ ေနရာရယ္ရွိတာေပါ့။ ဒီေရေဝး စ်ာပနအခမ္းအနားေတြ သြားတဲ့အခါမွာ ဒီေလာက္လူမ်ားတာ တခါမွ ဦး မဆံုဖူးဘူး။ ေနကလည္း
ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနတာ။ လူေတြက ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာနဲ႔ အကုန္လံုး တန္းစီၿပီး ဆရာ့ကို အေလးသြားျပဳၾကတာေပါ့ေလ။"

မႏၱေလး ဟံသာဝတီ သတင္းစာတုိက္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ေဟာင္းလည္းျဖစ္၊ ဝါရင့္သတင္းစာဆရာႀကီးျဖစ္သူ ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ရန္ကုန္က ေနာက္ဆံုးခရီးကို မႏၱေလးသူ၊ မႏၱေလးသားေတြ လာေရာက္ပို႔ေဆာင္ၾကတဲ့အေၾကာင္း မႏၱေလး သတင္းစာဆရာတဦးျဖစ္တဲ့ ကိုမင္းထက္ၿငိမ္းခ်မ္း ေျပာျပတာကေတာ့ -

"က်ေနာ္တို႔ မႏၱေလးကေနၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုေတြ၊ လူမႈေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြ အားလံုးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ စာေပနယ္ကေနၿပီးေရာ နယ္ပယ္ေပါင္းစံုကေပါ့ဗ်ာ။ ရမိသမွ်၊ စုမိသမွ်၊ ၿမိဳ႕ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး က်ေနာ္တို႔ အမ်ားႀကီးလာပါတယ္။ အခုဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ လူ ၂၀၀ ေက်ာ္ ေရာက္ရွိပါတယ္။ ေရာက္ရွိၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဂါရဝျပဳခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ေရေဝးမွာလည္းပဲ အဖြဲ႔အစည္းေပါင္းစံု တျပည္လံုးက လာၾကတာေတြေရာ၊ တၿမိဳ႕လံုးက လာၾကတာေတြေရာဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အခ်ိန္တိုေလးေတာ့ မႏၱေလးအဖြဲ႔ကိုလည္း ေၾကညာၿပီးေတာ့ ဂါရဝျပဳခြင ရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ မႏၱေလးကေနၿပီးေတာ့ Express ကားႀကီးေတြနဲ႔ လာၾကပါတယ္ခင္ဗ်။ ပါၾကတာဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားကြန္ရက္၊ ျဗဟၼစိုရ္၊ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံု အာဇာနည္ ၁၇ ဦးအဖြဲ႔ အပါအဝင္ေပါ့ဗ်ာ။ အဖြဲ႔အစည္းေပါင္းစံု ပါပါတယ္ခင္ဗ်။

က်ေနာ္တို႔ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုနဲ႔ အာဇာနည္ ၁၇ ဦး အထိမ္းအမွတ္ အခမ္းအနား ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၁ ရက္ေန႔က ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္ရဲ႕ မႏၱေလး ေနာက္ဆံုးခရီးစဥ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ၇၈ ေလာက္အထိ ဟံသာဝတီ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္လည္း လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ မႏၱေလးသားတပိုင္းလည္း ျဖစ္ေန ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဆရာႀကီးဟာ သူမတူေအာင္ ထူးျခားတဲ့ ႏွစ္ေယာက္ မရွိတဲ့ အင္မတန္မွ စံျပဳထုိက္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးမို႔လို႔ က်ေနာ္တို႔ အေဝးကေန ၿပီးေတာ့ ပင္ပန္းေသာ္လည္းပဲ လာေရာက္ ဂါရဝျပဳၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။"

ႏိုင္ငံအဝွမ္းက ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားသမဂၢအဖြဲ႔ဝင္ေတြ လာေရာက္ ပို႔ေဆာင္ၾကတဲ့အေၾကာင္း ဗမာႏုိင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ မ်ား အဖဲြ႔ခ်ဳပ္က မၿဖိဳးၿဖိဳးေအာင္ က အခုလို ေျပာပါတယ္။

"ေက်ာင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေပါ့ေနာ္။ ေဒသေပါင္းစံုက ေက်ာင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လာၾကတယ္။ ေတာင္ငူပါမယ္။ မေကြးပါမယ္။ မႏၱေလး၊ ပဲခူး၊ မံုရြာဘက္က ေက်ာင္းသားေတြလည္းပါတယ္။ ဧရာဝတီတိုင္း ဟသၤာတ၊ ေျမာင္းျမတို႔ ၊ မအူပင္ တို႔ကလည္း ေက်ာင္းသားေတြလည္း ပါတယ္ဆိုေတာ့ ဝင္ၿပီး ဂါရဝျပဳၾကတယ္။ အထဲမွာ တအားၾကပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဝင္ရတာ က်မတို႔ တသုတ္စီ၊ တသုတ္စီ ခြဲၿပီးဝင္ရတာေပါ့။

က်မတသက္မွာ တခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး။ ဒီေလာက္လူေတြအမ်ားႀကီး။ အကုန္လံုးက ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ေခၽြးေတြရႊဲၿပီးေတာ့ မူးလဲသူလည္း မူးလဲၾက။ ေတာ္ေတာ္ကို ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ဘဘကို လာၿပီး ဂါရဝျပဳၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တကယ္ပဲ ၾကက္သီးထဖို႔ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ လူေတြက တအားမ်ားတယ္။

ထူးျခားတာက အေျခခံလူတန္းစား ျပည္သူေတြ အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္တဲ့သူေတြပါ လာၿပီးေတာ့ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး လာၾကတာေတြ႔ရတယ္။ ျပည္သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ထိခုိက္ခံစားၿပီး ဘဘရဲ႕ ဆံုးရံႈးမႈကို ဝမ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ အားလံုးလာၿပီးေတာ့ ဘဘကို ဂါရဝျပဳၾကတာ ေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ၾကည္ႏူးမိသလို တဘက္ကလည္း ပိုၿပီးေတာ့ ဝမ္းနည္းရတာေပါ့ေနာ္။"

ေန႔လည္ ၁၂ နာရီကေန ညေန ၅ နာရီအထိ ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီး ကို ျပည္သူအမ်ား လာေရာက္ ဂါရဝျပဳၿပီးခ်ိန္မွာ ဂူသြင္းသၿဂႋဳဟ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ အေၾကာင္း ဦးဝင္းတင္ကို အနီးကပ္ျပဳစုခဲ့သူ ကိုရာဇာက ေျပာပါတယ္။


"ဂူသြင္းဖုိ႔ က်န္တာေပါ့ေနာ္။ အေခါင္းထဲ ထည့္မယ္။ ဂူသြင္းမယ္။ အခုက အဘ ဦးတင္ဦး ရွိတယ္။ အန္တီ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရွိတယ္။ ေက်ာင္းသား
ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရွိတယ္။ လာကန္ေတာ့တဲ့သူေတြက တအားမ်ားေနေတာ့ အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္ေပးထားတာပဲ ၁၂ နာရီကေန ညေန ၄ နာရီအထိေပးတာ။ ဒါေပမဲ့ လူေတြက အခုအခ်ိန္အထိ မၿပီးေသးဘူး။ မျပတ္ေသးဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့ဒါ အဘကို အခု ေလာေလာဆယ္ တင္ထားတဲ့ မွန္ေခါင္းထဲကေနၿပီးေတာ့ အဘ သစ္သားေခါင္းထဲ ထည့္ဖို႔ နည္းနည္းၾကာေနေသးတာေပါ့။"

အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ နာယက ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းႀကီးနဲ႔ သတင္းစာဆရာႀကီး ဟံသာ၀တီ ဦး၀င္းတင္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစ်ာပနခရီးကို လိုက္ပါ ပို႔ေဆာင္ခဲ့ၾကသူေတြရဲ႕ ေျပာဆုိခ်က္ေတြကို မဆုမြန္ စုစည္းတင္ျပခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။(voa burmese)


Tuesday, April 22, 2014

ဦး၀င္းတင္ ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႕အေမးအေျဖ(ဘာသာျပန္)-Spring Flowers

( ဦး၀င္းတင္ ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္  ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေမးထားတာေလး ဘာသာၿပန္ၿပီး အမွတ္တရ အေနနဲ႕ note  မွာ သိမ္းထားတာပါ ။ )




  • Suu ။         ။  ဒါ ဆံုးရွဳံးမွဳၾကီးတစ္ခုပါဘဲ .........ဒါေပမယ္႕တခ်ိန္တည္းမွာဘဲ  ''  ေပ်ာက္ပ်က္  '' သြားတာ လုိ႕ ေၿပာလုိ႕ မရၿပန္ပါဘူး ။ ဘာလုိ႕လည္းဆိုေတာ႕ သူ႕ရဲ႕ အေတြးအၿမင္ေတြ ၊ သူ႕စကားေတြ ၊ သူ႕ရဲ႕ နမူနာေတြဟာ က်မတုိ႕နဲ႕ အၿမဲတမ္း ရွိေနဦးမွာမို႕ပါ ။ ထူးၿခားစံၿပဳစရာလူေတြကို ဆံုးရွဳံးရရင္ ၿဖစ္တတ္ သလုိဘဲေပါ႕....ဒါဟာ ဆံုးရွံဳးမွဳ ပါ  ။ ဒါေပမယ္႕ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတာ မမည္ပါဘူး ။ သူ က်မတုိ႕နားမွာ ရွိေနဦးမွာပါ ။ 


  • ေမး  ။          ။  ၁၉၈၈  ကာလ  NLD   ဖြဲ႕စည္းရာမွာ ပါ၀င္ခဲ႕တဲ႕ သူ႕ရဲ႕အခန္းက႑ကိုလည္း နည္းနည္းေလာက္ေၿပာပါဦး ။ 



  • Suu ။          ။    NLD   ကို ဖြဲ႕စည္းဖုိ႕ က်မတုိ႕တေတြ အတူေဆြးေႏြးခဲ႕ၾကတယ္ ။  ႏိုင္ငံေရးပါတီတစ္ခု မဖြဲ႕လုိ႕ မရေတာ႕ဘူး ဆိုတာ က်မတုိ႕ ေနာက္ဆံုးမွာ လက္ခံဆံုးၿဖတ္လုိက္ရတယ္ေလ   ။ သူေရာ က်မေရာ  ႏွစ္ေယာက္လံုးက ပါတီ ဖြဲ႕ရမွာကို မလုိလားပါဘူး ။ ဒါေပမယ္႕လည္း အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အေၿခအေနေတြအရ ဖြဲ႕ခဲ႕ရတယ္ ။ ဒီလုိနဲ႕ စခဲ႕ၾကတာပါဘဲ ။ 





  • ေမး ။          ။   အက်ယ္ခ်ဳပ္က်ခဲ႕တဲ႕ အခ်ိန္ကာလ ပမာဏအတြက္ ေဒၚစုကို  ကမာၻက သိၾကတယ္ ။ ဦး၀င္းတင္က ေထာင္ထဲမွာ   ၁၉  ႏွစ္ေနခဲ႕ရတာေနာ္ ။ 



  • Suu ။           ။  ဟုတ္ပါတယ္ ။ သူက က်မထက္ အမ်ားၾကီး ခံစားခဲ႕ရတာပါ ။



  • ေမး  ။          ။သူ႕က အဘက္ဘက္မွာ ေဒၚစုထက္ ပိုၿပီး ဒုကၡခံခဲ႕ရတယ္ေပါ႕ ။ 



  • Suu ။          ။  သိပ္မွန္ပါတယ္ ။ က်မ အၿမဲေၿပာခဲ႕ဖူူးပါတယ္ .....ေထာင္ထဲ ၀င္ခဲ႕ရတဲ႕ လူေတြနဲ႕ ယွဥ္ရင္ က်မခံစားရတာ ဘာမွ မေၿပာပေလာက္ပါဘူးလုိ႕ ပါ ။  ေထာင္ထဲမွာ ငါးႏွစ္ေလာက္ဘဲ ေနရရင္ေတာင္  အက်ယ္ခ်ဳပ္  ၁၅ ႏွစ္ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုဆိုးပါတယ္ ။ သူ ေထာင္ထဲမွာ ေနခဲ႕ရတာ  ၁၉   နီးပါးပါ ။




  • ေမး ။          ။  အသက္ၾကီးသူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနေတာ႕ ပိုခံစားရတာေပါ႕ ။ 




  • Suu ။         ။  ဟုတ္ပါတယ္ ။  အဲဒီတုန္းက သူ႕က်န္းမာေရးက ေကာင္းလွတယ္လုိ႕ က်မေတာ႕ မထင္ဘူး ။ ေထာင္ထဲ ၀င္သြားရတဲ႕အခ်ိန္ေတြမွာ ေဒါင္ေဒါင္ၿမည္ က်န္းမာေရးမ်ိဳး မရွိခဲ႕ဘူး ဆိုပါေတာ႕ ။ အသက္ကလည္း  ၆၀  ေက်ာ္ေနၿပီေလ ။ ေထာင္ထဲမွာ သူ႕ကို ထားတဲ႕ ပံုကလည္း  မသက္သာလွဘူး ။ ဒီေတာ႕ က်န္းမာေရး ပိုဆိုးလာတယ္ ။ သြားေတြအားလံုး ေထာင္ထဲမွာဘဲ ဆံုးရွဳံးခဲ႕ရတာ ။ တကယ္႕ကို ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ႕ကာလပါ ။ ဒါေပမယ္႕ သူကေတာ႕ ဘယ္ေတာ႕မွ မတြန္႕ဆုတ္ခဲ႕ဘူး ။  ကြယ္လြန္သြားၿပီၿဖစ္တဲ႕ အာဏာရွင္ ဦးေန၀င္းကလည္း သူ႕ကို သိပ္ၿပီး ၾကည္ညို ေလးစားခဲ႕ပါတယ္ ။ ဘာလုိ႕လည္းဆိုေတာ႕ ဦး၀င္းတင္ရဲ႕ ကေလာင္စြမ္းကို သူသိတယ္ေလ ။ ေနာက္ၿပီး ဦး၀င္တင္ဟာ သိပ္ကို ရုိးသား ေၿဖာင္႕မတ္တဲ႕လူတစ္ေယာက္ဆိုတာ သူသိတယ္ ။ ဒီရိုးသားေၿဖာင္႕မတ္မွဳကဘဲ ခြန္အားၾကီးတစ္ခုပါဘဲ ။ 





  • ေမး ။         ။   သူက ပါတီကိစၥေတြ ၊ တခါတေလ ေဒၚစု လုပ္ပံုကိုင္ပံုကို ေ၀ဖန္ရမယ္႕ ကိစၥေတြမွာေတာင္ သူ႕အၿမင္ကို ရိုးရိုးသားသား မထိန္မခ်န္ ေၿပာတတ္တယ္ ဆိုၿပီး လူသိမ်ားတယ္ေနာ္ ။  ။ ဒီအတြက္ဘဲ ေဒၚစုက သူ႕ကို တစ္နည္းအားၿဖင္႕ ပိုၿပီး ေလးစားခဲ႕တာမ်ိဳး ရွိခဲ႕သလား ။ 



  • Suu  ။        ။    ဒီအတြက္ေတာ႕ ေလးစားမွဳ ပိုတယ္ ေလ်ာ႕တယ္ လုိ႕ မရွိခဲ႕ပါဘူး ။ ကိုယ္႕အၿမင္နဲ႕ကိုယ္ ရွိခြင္႕ ရွိတယ္ ဆိုတာ က်မတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္လံုးက လက္ခံထားခဲ႕ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ္႕ ေယဘုယ်အားၿဖင္႕ေတာ႕ က်မတို႕ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အေတာ္ေလး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိခဲ႕ပါတယ္ ။ က်မ   ( ၁၇ ) ရက္ေန႕  ဥေရာပက ၿပန္လာၿပီး သူ႕ကို သြားေတြ႕ေတာ႕ သူက ေၿပာတယ္.....က်မကို အားကိုးပါတယ္ ၊ ယံုလည္း ယံုၾကည္ပါတယ္ ၊ က်မဟာ အဲဒါကို လုပ္ႏိုင္စြမ္း ရွိမယ္႕ တစ္ဦးတည္းေသာသူပါဘဲ  တဲ႕ ....'' အဲဒါ '' ဆိုတာ သူဘာကို ဆိုလုိတာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူကေတာ႕ အဲလုိ ေၿပာခဲ႕တာပါဘဲ  ။ 




  • ေမး ။        ။   သူမရွိေတာ႕တဲ႕ လက္ရွိကာလမွာ  ၿမန္မာၿပည္ဟာ သူၿဖစ္ေစခ်င္တဲ႕ ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံစစ္စစ္ကို ေရာက္ဖုိ႕ နီးေနၿပီလုိ႕မ်ား ေဒၚစု ထင္ပါသလား ။


  • Suu ။      ။    ၁၉၈၈  ထက္စာရင္ေတာ႕ နီးၿပီေပါ႕ ။ သူ႕လုိ လူေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင္႕ဘဲ  သူၿဖစ္ေစခ်င္တဲ႕ ႏိုင္ငံတစ္ခု ၿဖစ္ဖုိ႕ က်မတုိ႕ နီးလာၿပီဆိုတာ သံသယ ရွိစရာ မလုိပါဘူး ။ 


                                *****************************************










"အေတာင္သာလွွ်င္ ဝန္ရိွေသာ ငွက္ကဲ့သို႔"

ဘဘမွာ ဘာမွမရိွ။ အိမ္မရိွ၊ ကားမရိွ၊ ေငြမရိွ၊ မိသားစုမရိွ။ ရိွသမ်ွ သူမ်ား ေပးပစ္သူ။သတင္းစာအယ္ဒီတာဘဝကတည္းက ေက်ာင္းမေနနိုင္သူေတြကို ေက်ာင္းထားေပးခဲ့သူ။ လိုအပ္သူေတြကို အကုန္မွ်ေဝေပးခဲ့သူ။ ကိုယ့္အတြက္ စုေဆာင္းသိုမွီးတာမ်ိဳး လုပ္ရိုးထံုးစံမရိွသူ။

၂၀၀၈-မွာ ေထာင္ကလြတ္လာေတာ့ ဘဘကို ၾကည္ညိဳလြန္းလို႔ ၿပည္တြင္းၿပည္ပက ဝိုင္းကန္ေတာ့ၾကတဲ့ ေငြေတြကို မလြတ္ေၿမာက္ေသးတဲ့ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြအတြက္ အကုန္သံုးတာပဲ။ ဦးဝင္းတင္ ေဖာင္ေဒးရွင္းဆိုၿပီး အမည္နာမနဲ႔ ၿဖစ္လာတာ ေနာက္မွ။

အဲတုန္းက အင္းစိန္က မိတ္ေဆြတေယာက္အိမ္မွာ ေနတယ္။ မိတ္ေဆြေတြက သြားလာဖို႔ ကားစီစဥ္ေပးေပမယ့္ မစီးဘူး။ Taxi လည္းမစီးဘူး။ လိုင္းကားကိုဘဲ ၿပည္သူၾကားမွာ တိုးေဝွ႔စီးခဲ့တယ္။ အင္းစိန္လိုင္းကားေပၚမွာ မူးေမ့သြားလို႔ ဘဘကို ေနာက္ေယာင္ခံစာင့္ၾကည့္ရတဲ့ ရဲစံုေထာက္က အိမ္အထိ လိုက္ပို႔ေပးရတာမ်ိဳးလည္း ရိွခဲ့တယ္။

အတၱေလာဘဆိုတဲ့ ထမ္းပိုးစရာ ကိုယ္ပိုင္ဝန္ထုပ္ၾကီး မရိွလို႔လည္း ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ အမ်ားအက်ိဳးကို သည္ေလာက္အနာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္နိုင္ခဲ့တာပဲ။ ဘဘဟာ အေတာင္သာလွ်င္ ဝန္ရိွေသာ ငွက္ကဲ့သို႔ .... မရိွ၍ ရိွေသာသူ ...။

မွတ္ခ်က္။ ။ေအာက္က ဓာတ္ပံုကေလးေတြ႔မိလို သည္စာကို ေရးမိတယ္။ ဘဘပိုင္ဆိုင္မႈဟာ ဒါ့ထက္ အမ်ားၾကီးမပိုဘူး။ ဓာတ္ပံုပိုင္ရွင္ကေတာ့ ဂ်ပန္ဓာတ္ပံုသတင္းေထာက္ Norio Kai ၿဖစ္ပါတယ္။ —

Phoe Wunna

ကြယ္လြန္သူ သတင္းစာဆရာၾကီး ဟံသာ၀တီ ဦး၀င္းတင္ဟာ သူ႔ဘ၀တေလွ်ာက္လံုုး ကြန္ျမဴ နစ္မဟုုတ္ခဲ့ဘူးလိုု ့ ဒီဗီဘီကို ေျပာဆိုုခဲ့(ရုပ္/သံ)


သတင္းစာဆရာၾကီး ဟံသာ၀တီ ဦး၀င္းတင္ဟာ ဒီvideoကို သူမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္မွဘဲ DVBကို ထုတ္လွႊင့္ဖို႕ေျပာထားလို႕ ယခုအခ်ိန္က်မွထုတ္လႊင္ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိရွိရပါတယ္..

တဆက္တည္းမွာဘဲဒါရိုက္တာမိုက္တီးရဲ႕ေရးသားခ်က္ကိုေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္...

ဦးဝင္းတင္ ကြန္ျမဴနစ္ဆိုလို႔ပါ ။

တရုပ္ျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ တဲ့ ၊
ကဲ - သူ႔ထက္ နစ္တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ရိွအံုးမလား !
အဲဒီေလာက္နစ္တဲ့ မဟာကြန္ျမဴနစ္ အစစ္ႀကီးကိုမွ ခ်စ္လွပါခ်ည္းရဲ႕လို႔ စ ၿပီးဆရာတင္လာတာ ေဆြမ်ိဳးေပါက္ေဖၚ
ကိုရွဴ႕ေမာင္ ေခၚ ဗိုလ္ေနဝင္း ေလဗ်ာ ၊

ေရွ႕ေဆာင္ႏြားလား က မဟုတ္တရုတ္ကို အေဖ လုပ္ေခၚမွေတာ့ ေနာက္ႏြားတသိုက္ကလည္း ဒီေန႔ထိေအာင္
ေဖေဖပါပါ ေမာ္စီတုန္းဝမ္ေပါင္ ေပါ့ဗ်ာ ၊
အေဖနဲ႔သားမ်ား အျပန္အလွန္လုပ္စားလာႀကတာ ၊
ခုခ်ိန္ထိေအာင္ဆို နွစ္ေပါင္းဘယ္ေလာက္ေတာင္ရွိပလဲ ၊

ေဟာ - အခုဆို ပိုေတာင္ဆိုးတာ အဲဒီကြန္ျမဴနစ္ပါတီႀကီးနဲ႔ ျမန္မာျပည္က ဘာညာပါတီႀကီးက ေရႊလမ္းေငြလမ္းေတြအႀကီးအက်ယ္ေဖာက္ၿပီး အေႀကာင္းဆက္ေပါင္းဖက္ႀကအံုးမတဲ့ ၊
ကြန္ျမဴနစ္ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲဆိုတာ !

အဲဒါကို ႀကားထဲကမဆီမဆိုင္ ဦးဝင္းတင္က ကြန္ျမဴနစ္ဝင္ျဖစ္ေပးစရာလား !
ဦးဝင္းတင္နဲ႔ ဦးသန္းေရႊက ေက်းညီေနာင္ဇာတ္လို အမႊာညီအကိုေလာက္ေတာ္ေနလို႔လား !
စဥ္းစား ! စဥ္းစား !
ဘယ္သူ႔ကို ကြန္ျမဴနစ္ကင္ပြန္းတပ္ရမလဲ ဆိုတာ ၊

ဒါေတာင္ ျမန္မာစစ္အစိုးရဘက္ကလည္း စိတ္ေတာ့ဆိုးအံုးမွာပဲေနာ္ ၊
ေနာက္ပိုင္းဇာတ္ေတြမွာက တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ကေတာင္ ူ႔သူ႔ကိုဆရာျပန္တင္လာႀကရတာကိုး ၊

ႀကည့္ေလ - ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးၿဖိဳခြင္းနည္းအတိုင္း
တရုပ္ တီယင္နမ္အေရးအခင္းကိုေျဖရွင္းလိုက္ရတယ္ေလ ၊

ၿပီးေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ ၂၀ အႀကာ ၂၀၀၇ သံဃာအေရးအခင္:
- ဒီပံုစံအတုိင္းပဲေလ - တိဘက္ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကိုရွင္းျပစ္တာ ၊
ကြန္ျမဴနစ္ေတာင္ အေဖျပန္ေခၚရပံုမ်ား -

က်ြန္ေတာ္တို႔ဗုဒၶဘာသာမွာ
ဘုရား တရား သံဃာ မိဘ ဆရာ တဲ့
အနေႏၲ အနႏၲ ငါးပါးဆိုတာ ဘာလဲ !
ေျပာေနဖို႔ေတာင္မလိုေတာ့ပါဘူးေနာ္ ၊ အဲဒါကိုႀကည့္အံုး -

ဘုရားနဲ႔ပါတ္သက္ရင္ . . . သိမ္-ေက်ာင္း-ဘုရား ဖ်က္ၿပီးသား -

တရားနဲ႔ပါတ္သက္ရင္. . . ဘုရားမေဟာခဲ့တာေတြ လိုက္ေဟာခိုင္းေနၿပီေလ -

သံဃာ - သိပ္မလုပ္ပါဘူး ဂိုဏ္းခဲြရံုတင္ေလးပဲ -

မိဘ - တကယ့္မိဘကေတာ့ ေသႀကေလာက္ပါၿပီ ၊
အမ်ားအျမင္အရ ေအာ့ႏွလံုးနာခ်င္စရာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလို တပ္မေတာ္ႀကီးရဲ႕ဖခင္တေယာက္ကို ဘယ္လိုေတြပံုၿပီးေက်းဇူးေတြဆပ္ေနသတံုးဆိုတာ -

ဆရာ - တအားသိတတ္ႀကပါတယ္ - ေခ တ္အဆက္ဆက္ စာေပပညာရွင္ႀကီးမ်ားကို အရာထားလိုက္ပံုမ်ား . . . ေလာေလာလတ္လတ္ အခု ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္ ဆံုးရွာရတာသာႀကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ -

ကိုင္း - အဲဒီေတာ့ ဦးဝင္းတင္ က ကြန္ျမဴနစ္သလား
ဘယ္သူေတြက တိုင္းျပည္ကို နစ္ေအာင္လုပ္တဲ့ ဘယ္လိုေကာင္စားမ်ိဳးလည္းဆိုတာ ကင္ပြန္းတပ္ဖို႔ေလးပါ စဥ္းစားႀကပါေတာ့ဗ်ာ ။

မိုက္တီး

က်ေနာ္နဲ႔ ကိုဝင္းတင္

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ေရႊတိဂံုေစတီ အေနာက္မုဒ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တရားပြဲအျပီး အမွတ္တရ။ ၀ဲမွယာ - ဦးမ်ိဳးညြန္႔၊ စာေရးဆရာၾကီး ေမာင္ကိုယု (ကြယ္လြန္)၊ ေမာင္ေသာ္က (ေထာင္တြင္း၌ ကြယ္လြန္)၊ ဟံသာ၀တီ ဦး၀င္းတင္ (ကြယ္လြန္)၊ ရုပ္ရွင္မင္းသားႀကီး ဦးထြန္းေ၀ (ကြယ္လြန္)၊ ေမာင္မိုးသူႏွင့္ ဒါ႐ိုက္တာ ပန္းခ်ီစိုးမိုး။

-(ဓာတ္ပံု- ထိန္ဝင္း)
ေမာင္မိုးသူ

ကို၀င္းတင္ကို သေဘာထား တင္းမာတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ သေဘာထား တင္းမာတာ မဟုတ္ဘူး ။ ယံုၾကည္ခ်က္ ခိုင္မာတာ ။ အယူအဆေတြ မတူခဲ့ရင္ ညွိႏိႈင္းတုိင္ပင္
ေဆြးေႏြးရမယ္ဆိုတာ ကို၀င္းတင္ရဲ႕ အယူအဆပါ ။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က စစ္တပ္နဲ႔ လက္တြဲ အလုပ္လုပ္ၿပီး နားလည္ ခြင့္လႊတ္ေပးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ကို၀င္းတင္
ကေတာ့ စစ္တပ္ကို ခြင့္မလႊတ္ ၊ မေက်လည္ဘူးလို႔ ေျပာဆိုခဲ့တယ္။ အဲဒါကို
က်ေနာ္လည္း သေဘာတူတယ္။

၈၈ ကာလတုန္းက စာေရးဆရာသမဂၢဆိုၿပီး ေထာင္ထားတဲ့ က်ေနာ္ရယ္ ၊ ကို၀င္းတင္ရယ္၊
ေမာင္ေသာ္ကတို႔က Artist လို႔ေခၚတဲ့ လြတ္လပ္မႈကို ခံုမင္တဲ့ အႏုပညာသမားေတြ အျဖစ္နဲ႔ စစ္တပ္ကို လမ္းေပၚထြက္ၿပီး ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ ၃ ေယာက္က
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ႏိုင္ငံေရးမွာ ပါလာေအာင္ စည္း႐ံုးခဲ့တာလို႔ ေျပာၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲလိုခ်ည္းလည္း မဟုတ္ဘူး။

၈၈ ကာလမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေၾကညာခ်က္တေစာင္ ထုတ္လိုက္တယ္။
အဲဒီမွာ က်ေနာ္ရယ္ ၊ ကို၀င္းတင္ရယ္၊ ေမာင္ေသာ္ကရယ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သြားေတြ႕ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ပထမဆံုး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အင္တာဗ်ဴးတခု
လုပ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ကို၀င္းတင္္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အင္တာဗ်ဴးတခု လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ကို၀င္းတင္္နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ဟာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မသိၾကေသးပါဘူး။ အဲဒီကာလက ကို၀င္းတင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ အင္တာဗ်ဴးကလည္း ေတာ္ေတာ္ထူးျခားတယ္။ အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အိမ္မွာရွိတဲ့ ေက်ာက္စားပြဲ၀ုိင္းေလးမွာ က်ေနာ္တို႔ မၾကာခဏ ေတြ႕ဆံုျဖစ္ခဲ့တယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သူကိုယ္တိုင္ ႏိုင္ငံေရးပါတီတခု ထူေထာင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးတဲ့
ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ ဦး၀င္းတင္နဲ႔ကို သူ႔အိမ္ကို လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚခဲ့တယ္။

က်ေနာ္တို႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္ထားတာက အဲဒီအခ်ိန္မွာ သခင္တင္ျမတို႔ ၊ ဦးေထြးျမင့္တို႔က
ေဒၚစုၿခံထဲမွာ ေနၾကတာ။ အဲလို လူေတြနဲ႔ ေဒၚစု ပါတီေထာင္မယ္ေပါ့ ။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔က ဘာမွမေျပာေတာ့။ မဟုတ္ဘူးတဲ့ က်မက ဆရာတို႔နဲ႔ ပါတီေထာင္မွာတဲ့ ။ ဆရာတို႔ ဆိုတာ အေရးေတာ္ပံုကာလမွာ လုပ္ၾကတဲ့ လူေတြလို႔ ေျပာတယ္။

အဲဒီမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ကို၀င္းတင္ကို ဆရာက ပါတီအတြင္းေရးမွဴး လုပ္ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကို၀င္းတင္က ႏိုင္ငံေရး နားမလည္ဘူးဆိုၿပီး ျငင္းေသးတယ္။
ေဒၚစုက အတင္း လုပ္ရမယ္ဆိုလို႔ ကို၀င္းတင္က လက္ခံလိုက္တာ။

ေနာက္ပိုင္း ပါတီမွာ လူေတြ ေရြးဖို႔လည္း က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ခိုင္းတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ သူတေယာက္ထည့္မယ္လို႔ ေျပာၿပီး တေယာက္ေရြးေပး
ခဲ့တယ္။ အဲဒါက ကိုေဆြလို႔ ေခၚတဲ့ အခု NDF ပါတီကို ေရာက္ေနတဲ့ ဦးခင္ေမာင္ေဆြပဲ။ က်ေနာ္တို႔က ဆရာ၀န္ေတြ ၊ ေရွ႕ေနေတြ ၊ အႏုပညာရွင္နဲ႔ စာေပသမားေတြ အမ်ားစုပါတဲ့ လူေတြစာရင္းကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေပးခဲ့တယ္။

က်ေနာ္တို႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သြားေခၚခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္း
စုၾကည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈ ေနာက္ကို က်ေနာ္တို႔ လုိက္ခဲ့ၾကရတာ ။ အခုလူေတြက က်ေနာ္ရယ္ ၊ ကို၀င္းတင္ရယ္ ၊ ဦးေသာ္ကတို႔က ေဒၚစုကို ႏိုင္ငံေရး ထဲပါလာေအာင္ ဆြဲေခၚခဲ့ၾကတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ တကယ္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က က်ေနာ္
တို႔ထက္ စာပိုတတ္တယ္။ သူက ႏိုင္ငံေရးသမားဗ်။

အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကို၀င္းတင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ပါတီကို ၀န္းရံ
ေပးခဲ့တယ္။ ၂၀၁၅ ေရႊးေကာက္ပြဲအထိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ပါတီကို ၀န္းရံေပးမယ္လို႔ က်ေနာ့္ကို ေျပာတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူမပါေတာ့ဘူးတဲ့။
အခုေတာ့ ၂၀၁၅ ထိေတာင္ မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

၁၉၈၉ မွာ ကို၀င္းတင္ရယ္ ၊ က်ေနာ္နဲ႔ ေမာင္ေသာ္က တို႔ကို စစ္ေၾကာေရးကေနၿပီးေတာ့ အင္းစိန္ေထာင္ကို ပို႔လိုက္တာ သတိရမိေသးတယ္။က်ေနာ္တို႔ အဖမ္းခံရေတာ့
ေထာက္လွမ္းေရးက က်ေနာ္နဲ႔ ကို၀င္းတင္နဲ႔ကို ဘာျဖစ္လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဆရာတင္ရတာလဲလို႔ ေမးတယ္။ ခဏခဏေမးေတာ့ က်ေနာ္က စိတ္တိုလာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီမွာလို႔ ေမာင္မိုးသူ ၊ ကို၀င္းတင္နဲ႔ ေမာင္ေသာ္ကဆိုတဲ့
စာေရးဆရာ ၃ ေကာင္ဟာ သူမ်ားကို မေျပာနဲ႔ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္နဲ႔ေတာင္ ဆရာမတင္ဘူးလို႔ ။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးကိစၥမွာ ဒီအမ်ိဳးသမီးကို ဆရာတင္ရတာ က်ဳပ္တို႔ထက္ ေတာ္လို႔ပဲလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

အစိုးရကလည္း အဲဒီကာလေတြမွာ ထုတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္အစိမ္းနဲ႔ အနီမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္း
စုၾကည္က အင္မတန္ ပါးနပ္ၿပီးေတာ့တကယ့္လူ၃ ေယာက္ကို ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်ႏိုင္
ခဲ့တယ္ ဆိုၿပီး ေရးတာမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္။တခ်ိဳ႕က ဒီလူ ၃ ေယာက္က မႏူးမနပ္ ႏိုင္ငံေရးပါး
မ၀ေသးတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို စည္း႐ံုးတယ္လို႔ ဆိုတဲ့ ေရးတာမ်ိဳးေတြလည္း ပါတယ္။
ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ ဆရာေမာင္ေသာ္ကက က်ေနာ့္လက္ေပၚမွာပဲ ဆံုးသြားပါတယ္။

၁၉၉၂ ခုႏွစ္မွာ က်ေနာ္ ျပန္လြတ္ခဲ့ေပမယ့္ ကို၀င္းတင္ကေတာ့ က်န္ခဲ့တယ္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွာ က်ေနာ္ ေထာင္ထဲျပန္ေရာက္ေတာ့ ကို၀င္းတင္္က က်ေနာ့္ကို ေစာင့္ေနတုန္းပဲ။ စစ္အစိုးရ
က ဘယ္ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကိုပဲ လႊတ္လႊတ္ ၊ ကို၀င္းတင္ကိုေတာ့ မလႊတ္ဘူး။

ကို၀င္းတင္ကလည္း ေထာင္ထဲမွာ အလကား အခ်ိန္ကုန္ခံ မေနဘူး။ ကဗ်ာ ၊ စာေပ မ်ိဳးစံုကို ရတဲ့နည္း ေရးေနတာ။ က်ားရဲလို ကဗ်ာမ်ိဳးေတြ၊ ဘႀကီးပြားနဲ႔ ထိပ္တုံး ဘီလူးလို႔ေခၚတဲ့
ၿပဇာတ္ရွည္ႀကီးေတြ ေရးခဲ့ေသးတယ္။

သူေရးတဲ့ ကဗ်ာ ျပဇတ္ႀကီးက အရွည္ႀကီး။ လူေပါင္းစံု အေၾကာင္းပါတယ္။ အစိုးရ
အေၾကာင္း ၊ သူ႔အေၾကာင္း ၊ က်ေနာ္တို႔ အေၾကာင္း အကုန္ပါတယ္။

ကို၀င္းတင္္ ေထာင္ကထြက္လာေတာ့ NLD ပါတီ ေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕က ၂၀၁၀
ေရႊးေကာက္ပြဲ၀င္ဖို႔ ျပင္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္။ အဲဒီမွာ ကို၀င္းတင္က အဲဒါကို လံုး၀ လက္မခံဘူး။
ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံေနရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကပါ သေဘာမတူလုိ႔ ၂၀၁၀
ေရြးေကာက္ပြဲ မ၀င္ဘူးဆိုတဲ့ ေရႊဂံုတိုင္ ေၾကညာစာတမ္းထြက္လာတာ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ရယ္၊ ကို၀င္းတင္ရယ္ လူထုစိန္၀င္းဆီကို သြားၿပီး NLD ကို တြယ္ဖို႔ သြားေျပာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ဆရာ လူထုဦးစိန္၀င္းက NLD ကို ေ၀ဖန္တဲ့
ေဆာင္းပါးေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ေရးေတာ့တာပဲ။

အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကို၀င္းတင္ က်န္းမာေရးမေကာင္းတာေတြ ၾကားရတယ္။က်ေနာ္က
သူတက္တဲ့ Green Cross ေဆး႐ံုဆိုတာကို သိပ္သေဘာမက်ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေဆး႐ံုတက္ရင္ ဒီမွာ
တက္တာတဲ့ ။ ငါက ဘာေကာင္မို႔လို တျခားေနရာ သြားရမွာလဲဆိုၿပီး ေျပာေသးတယ္။

ေနာက္ပိုင္း ဝိတိုရိယ ေရာက္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွလံုးစက္က ေဆး႐ံုႀကီးက ပိုေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီး ေရာက္သြားတာ။ သူက အူပိတ္တယ္။
ေနာက္ ေသြး၀မ္းသြားတယ္။ ေသြး၀မ္းရပ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္း သြားေသးတယ္။
ေနာက္က် ဆီးမသြားေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာက္ကပ္ ျဖစ္တယ္။

က်ေနာ္က သူေက်ာက္ကပ္ ေဆးတာကို သိပ္သေဘာမက်ဘူး။ က်ေနာ္ေတြ႕သေလာက္
က ေက်ာက္ကပ္ေဆးတဲ့သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေသတာခ်ည္းပဲ။ပထမအႀကိမ္
ေက်ာက္ကပ္ေဆးၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဒၚစုလည္း ဂ်ာမနီက ျပန္လာၿပီ။ က်ေနာ္လည္း
သြားေတာ့ ICU အခန္းထဲမွာ ေဒၚစုနဲ႔ ေပၚဦး ရွိေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကို၀င္းတင္က စကားေတြ ေျပာေနတုန္းပဲ ။ ကဗ်ာေတြ အေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ေဒၚစုကို သူေရးတဲ့
ကဗ်ာေတြ မွတ္မိရဲ႕လားလို႔ ေျပာတယ္။ ေဒၚစုကလည္း ဆရာ သိပ္စကားမေျပာနဲ႔ က်မ အကုန္မွတ္မိတယ္လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။

ေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဘယ္လို ဘာညာဆိုၿပီး ေျပာတယ္။ ေဒၚစုက ရယ္စရာ ထေျပာတယ္။ ဆရာတဲ့ ေဖေဖက ေျပာတယ္တဲ့။ ေမြးထားတဲ့ သားသမီးေတြထဲမွာ
က်မက အေခ်ာဆံုး၊ အေတာ္ဆံုးလို႔ ေျပာဖူးတယ္တဲ့။ က်ေနာ္တို႔ ၃ ေယာက္ အခုလို မေျပာခဲ့ဖူးဘူး။ ႏိုင္ငံေရး ကိစၥနဲ႔ပဲ ေျပာခဲ့ၾကတာ။

ၿပီးေတာ့ ေဒၚစုက ဥေရာပက ၀ယ္လာတဲ့ ေခ်ာကလက္ေတြ ဦး၀င္းတင္ကို ေပးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦး၀င္းတင္က မိုးသူကို ေကၽြးလိုက္ဦးေလတဲ့။ ေဒၚစုက ေခ်ာကလက္ေလး
တခု က်ေနာ့္ကို ေပးတယ္။ တို႔အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ခြင့္ေျပာင္ခြင့္က အဲဒီအခ်ိန္ေလးပဲ
ရခဲ့တာ။

ဦး၀င္းတင္က လူတိုင္းကို ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံတယ္။ ေျပာင္တာ ေနာက္တာ
မရွိသေလာက္ ရွားတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ေတြ႕ရင္ေတာ့ မရဘူး။ က်ေနာ့္ကို ကဗ်ာေတာင္စပ္ၿပီး
ေနာက္ေသးတယ္။ ” ႏုတ္ခမ္းေမႊးနဲ႔ ငမိုး မႏၱေလးကို ဒိုး” ဆိုတာေတာင္ ပါေသးတယ္။

(အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို စတင္တည္ေထာင္ရာတြင္ ပါဝင္ခဲ့သူ
စာေရးဆရာ၊ ဒါ႐ိုက္တာ ဦးမိုးသူက ကြယ္လြန္သူ ဦးဝင္းတင္အေၾကာင္း ဧရာဝတီကို ျပန္ေျပာင္းေျပာဆိုခ်က္ထဲမွ ေကာက္ႏႈတ္တင္ျပျခင္းျဖစ္သည္။)
ဧရာဝတီ

အျပာေရာင္စ်ာပန ေထာင္၀တ္စံုမွျငိမ္းခ်မ္းေရးသို ့

ျပည္သူ ့ဘက္ေတာ္သားဘဘခမ်ာ
ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ထိ၀တ္ဆင္သြားခဲ့တဲ့အျပာ
ဘဘရဲ ့ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ
မွတ္မွတ္ရရရွိေနေစခ်င္မလား။

ျပည္သူလူထုက
လူထုရဲ ့ဘဘကို
ေနာက္ဆံုးခါရ၀ျပဳဖို ့ရာ
အျပာေရာင္၀တ္မွ
ဂါရ၀ျပဳရမယ္မကန္ ့သတ္ေတာင္
အျပာေရာင္အက်ီၤကိုမပ်က္မကြက္
ဆက္ဆက္၀တ္ဆင္သြားလိုသူပါ။

မခြဲျခားေစလိုေပမဲ ့
မကြဲျပားေစလိုတဲ့အတြက္နဲ ့
အျပာေရာင္စ်ာပနပြဲအျဖစ္ရွိခ်င္မိတဲ့ဆႏၵ
ဒါလည္းသဘာ၀က်ပါရဲ ့
သို ့ေပမဲ့
အျပာေရာင္အက်ီၤ၀တ္ၾကဖို ့
အခက္အခဲရွိသူေတြအတြက္
မိုးျပာေရာင္ ဖဲၾကိဳ းေလးေတြ
မိုးျပာေရာင္ပိတ္စေလးေတြ
ေပးေ၀သူေတြရွိပါေလစလို ့
သတိတရေတြးပူမိ
ဘယ္လိုပင္ရွိရွိ
ေထာင္၀တ္စံုအျပာကေန
ျပည္သူတိုင္းလြတ္ေျမာက္ေစဖို ့
အျပာေရာင္စ်ာပနပြဲကေန
တစ္ျပည္လံုးျငိမ္းခ်မ္းေစဖို ့
ဘဘ၀တ္ဆင္ခဲ့တဲ့အျပာက
လမ္းျပေနတာအေသအခ်ာ။

ကိုမ်ိဳး(ျမန္မာစာ)

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွ ဘဘဦး၀င္းတင္၏ က်န္ရစ္သူမိသားစုအား အားေပး

အေမစုၿပံဳးေနတာမဟုတ္ ရင္ထဲမွာငိုေနတယ္လို႕ျမင္ပါတယ္
ယေန ့ညေန ၆ နာရီတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မွ ဘဘဦး၀င္းတင္ ၏ က်န္ရစ္သူမိသားစုအား သြားေရာက္ေတြ႕ဆံုအားေပးခဲ႕ပါသည္။
အဘဟာ Premier League နဲ႔ Champions League ကို သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္ ......

ဒါက အဘၾကည့္တဲ့ တီဗီေလးေပါ့
Kyaw Thuya Ko Ko, Kyaw Soe Naing(BG),Nyi Kae
ဆုံလည္ စားပြဲႀကီးေတြလို မထယ္၀ါေပမယ့္ ဒီစားပြဲေလးမွာ ထမင္းစားၿပီး တိုင္ျပည္ ေကာင္းက်ိဳးျပဳခဲ့ တဲ့ အဘဦး၀င္းတင္ ကို ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားေတြ က အဘ ကို ဂုဏ္ယူေနၾကမွာပါ။
သမိုင္းေတြ ခ်န္ခဲ့တဲ့ အဘ ဦး၀င္းတင္ရဲ႕ အခန္းေလး ..

Monday, April 21, 2014

ကမာၻက ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတဲ့ စ်ာပနအခမ္းအနားႀကီး.-(ေက်ာ္သူ)

ေျပာကိုမေျပာခ်င္ဘူး။ လူေတြအယူသည္းတတ္ပံုမ်ားဗ်ာ။ ေက်ာ္သူတို႔ လင္မယားရယ္ ဆရာမရယ္ ကို နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့သူကို ေနအိမ္၊ ေဆး႐ုံမ်ားမွာ လူနာသတင္းေမးသြားရင္ ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕ၾကျခင္း၊ အ တင္းေျပာၾကျခင္း၊ ေမးေငါ့ၾကျခင္း စသည့္ မလိုလားေသာ အရိပ္သ႑ာန္မ်ားျဖင့္ ဆီးႀကိဳတတ္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ "ဟာ…. ဟင္…. ဟယ္…. အို… ရပါတယ္၊ ေနေကာင္းပါတယ္။ က်န္းမာလာပါၿပီ ဒီေတာ့ မ လာပါနဲ႔။ မလိုပါဘူး။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္" ဟူ၍ ဆီးႀကိဳကာပိတ္ပင္မႈ၊ တားဆီးမႈတို႔ျဖင့္ ဦးစြာကိုယ္တိုင္ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရျပန္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေျပာဆိုၾကေသာ အယူသည္းတတ္ေသာ လူမ်ားသည္ အကယ္၍မ်ား ထိုမက်န္းမာေသာ လူနာသည္ ဘဝတစ္ပါးသို႔ ေျပာင္းသြားၿပီဆိုပါက “အကို… ညီေလး… ဦး… အဘ ကယ္ပါဦး… တစ္ခါမွ အေတြ႔အႀကံဳမရွိလို႔ပါ။ နာေရးကိစၥေတြ မလုပ္တတ္လို႔ပါ။ သၿဂႋဳဟ္ေပးပါဦး။ စရိတ္ မတတ္ႏိုင္လို႔ပါ။ စည္စည္ကားကားေလး ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးပါ။ ကားအေကာင္းစားႀကီးနဲ႔ လုပ္ေပးပါ။ အ လွဴေငြေတြ အမ်ားႀကီး လာေရာက္လွဴဒါန္းပါဦးမယ္" စသည့္ စကားမ်ားကိုလည္း ေျပာတတ္ေသးသည္။ စ်ာပနအခမ္းအနား ၿပီးဆံုးသြားေသာအခါ ထိုကဲ့သို႔ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ နိဗၺာန္ယာဥ္ အေကာင္းစားႀကီး အား ေတာင္းဆိုခဲ့သူတစ္ခ်ိဳ႕တို႔သည္ ေငြအမ်ားႀကီး လွဴဒါန္းဖို႔ေနေနသာသာ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္သြား ၾကသူမ်ား၊ ကုိယ္ေယာင္ေဖ်ာက္သြားၾကသူမ်ား၊ ကိုယ္ေပ်ာက္ပညာစြမ္း တတ္ေျမာက္ထားၾကသည့္အလား ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ဆံုးသြားၾကသည္ကိုလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရဘူးသည္။ ဤသည္ တို႔ကား သဘာဝတရားတစ္ခုလုိ႔ပင္ ဆိုရမလို ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

ထိုကဲ့သို႔ အယူသည္းေသာသူမ်ား၊ အုပ္စုမ်ားထဲတြင္ ယေန႔ ၂၁.၄.၂ဝ၁၄ ရက္ေန႔ နံနက္ (၆း၃ဝ) နာရီအခ်ိန္ခန္႔က ဘဝတစ္ပါးသို႔ ေျပာင္းလဲသြားရ႐ွာေသာ ဟံသာဝတီ သတင္းစာဆရာႀကီး ဦးဝင္းတင္ ၏ မိသားစုအသိုင္းအဝိုင္း၊ ပတ္ဝန္းက်င္၊ အေပါင္းအသင္း၊ မိတ္ေဆြသဂၤဟမ်ား၊ လက္တြဲေဖာ္/ဖက္မ်ား မပါ ဝင္ခဲ့သည္ကို ကၽြန္ေတာ္လက္ေတြ႔ သိရွိခဲ့ရသည္။ အေၾကာင္းမွာ ဘဘဦးဝင္းတင္ ေထာင္မွ လြတ္လာ သည့္အခ်ိန္မွစ၍ ေထာင္ဝတ္စံု အျပာႏုေရာင္ကို စဥ္ဆက္မျပတ္ ဝတ္ဆင္ထားမႈ၊ ဘဘဦးဝင္းတင္ ၏ မ ေျပာင္းလဲေသာ ခံယူခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားအျပင္ အေၾကာက္တရား လံုးဝမရွိေသာ သံမဏိ လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္၄င္း၊ ဘဘ၏ အစဥ္အၿမဲ ၿပံဳးေယာင္သမ္းေနေသာႏႈတ္ခမ္း၊ အၾကင္နာ တရားလြမ္းၿခံဳေနေသာ မ်က္ဝန္းတို႔ေၾကာင့္၄င္း ကၽြန္ေတာ္ျပင္ပတြင္ လူခ်င္းမဆံုဆည္း ခဲ့စဥ္ကတည္းက ေလးစားမိသည္။ ခ်စ္ခင္မိသည္။ ဂုဏ္ယူမိသည္။ အားက်မိသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားဂုဏ္ယူ အားက်ခဲ့ေသာ သံမဏိလူသား သူရဲေကာင္းႀကီးအား ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ပို္င္းတြင္ လူခ်င္းဆံုေတြ႔ခြင့္ ရရွိ ေသာ သာေရး/နာေရး အခမ္းအနားမ်ားတြင္ ထိုသံမဏိလူသားႀကီးသည္ ကၽြန္ေတာ္သူ႔အား ေလးစား ဂုဏ္ယူ ခ်စ္ခင္သကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ့္အားလည္း သူသည္ ေလးစားဂုဏ္ယူ ခ်စ္ခင္ခဲ့သူျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ ေတာ္သိရွိခဲ့ရသည္။ တစ္ဦးကေစတနာ၊ တစ္ဦးကေမတၱာ ဆိုသလို ေမတၱာတရားမ်ား ေရာင္ျပန္ဟပ္ျခင္း ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ထုိသံမဏိလူသားႀကီးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ေတြ႔တိုင္း ျမင္တိုင္း စိတ္ဓာတ္မက်ရန္ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ရန္၊ အစဥ္အၿမဲ သတိေပးစကား၊ အားေပးစကား၊ ခ်ီးက်ဴးစကားမ်ားကို ေျပာတတ္ ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးသားခဲ့ေသာ "ကၽြန္ေတာ္သာသမၼတႀကီးျဖစ္ခဲ့ရင္" စာအုပ္မိတ္ဆက္ပြဲတြင္လည္း ေနထိုင္မေကာင္းသည့္ၾကားမွ တက္ေရာက္ခဲ့ကာ သံမဏိလူသားႀကီးသည္ "သမၼတျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြနဲ႔ ယွဥ္ပါတယ္။ ကိုေက်ာ္သူက သူသမၼတျဖစ္ခဲ့ရင္လို႔ဆိုတာ၊ ျဖစ္ခ်င္တာ မ ဟုတ္ပါဘူး။ သူျဖစ္ခဲ့ရင္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ လိုအပ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ က်န္းမာေရးေတြကို ဘယ္လိုျဖည့္ဆည္းေပးမယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ။ သူသာသမၼတျဖစ္ခဲ့ရင္ ဆိုတာကေတာ့ ေမတၱာ၊ မုဒိတာ၊ ဂ႐ု ဏာနဲ႔ယွဥ္ပါတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီကိစၥဟာ အင္မတန္ေကာင္းျမတ္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ပါလို႔ ကၽြန္ ေတာ္ ရဲရဲႀကီး ဆိုလိုခ်င္ပါတယ္" ဟု အသိေပးစကား ဂုဏ္ျပဳစကားမ်ား ေျပာၾကားခဲ့ဘူးသည္။

၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္ မဟာသႀကၤန္မတိုင္ခင္ ကာလအခ်ိန္တြင္ ဘဘဦးဝင္းတင္ က်န္းမာေရးဆိုးဝါးလာ၍ ေဆး႐ံုတက္ရေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔သိ႐ွိခဲ့သည္။ ေဆး႐ံုတစ္႐ံုၿပီး တစ္႐ံုေျပာင္းေနရေၾကာင္းလည္း ကၽြန္ ေတာ္တို႔သိရသည္။ နည္းနည္းေနေကာင္းလာလိုက္၊ ေနျပန္ဆိုးဝါးလိုက္ စသည့္ ေန႔စဥ္ျဖစ္ေပၚေနေသာ က်န္းမာေရးျဖစ္စဥ္မ်ားကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိ႐ွိေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုး ထိုျဖစ္ရပ္မ်ား၊ ထိုျဖစ္စဥ္မ်ား အားလံုးကိုသိ႐ွိ ၾကားသိေနရေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ခံစားမႈမ်ား၊ ဝမ္း နည္းမႈမ်ား၊ စိုးရိမ္မႈမ်ားအား ရင္တြင္း၌ ၿမိဳသိပ္ကာ ဘဘဦးဝင္းတင္ ထံသို႔သြားေရာက္ သတင္းေမးခ်င္ သည့္ ေျခလွမ္းမ်ားကို ထိမ္းခ်ဳပ္ထားရေတာ့သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အထက္တြင္ ေဖာ္ျပေရးသား ခံစားခဲ့ရေသာ အယူသည္းမႈ လူသားမ်ားအား စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ဒုကၡမေပးလိုျခင္းေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး ေ႐ႊဇီးကြက္မွ သူမ၏ Facebook စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ သူ၏ခံစားခ်က္အား "ကၽြန္မ တို႔က နာေရးကူညီမႈအသင္း လုပ္ေဆာင္ေနသူေတြျဖစ္လို႔ ေနမေကာင္းေတာ္ေတာ္ျဖစ္ေနတဲ့ ဘဘ ဦးဝင္း တင္ကို သိပ္ၿပီးသြားေမးခ်င္ေပမယ့္ မေမးရဲ၊ မေမးရက္ဘူးျဖစ္ေနတာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘဘကို ကတိ တစ္ခု ေပးႏိုင္တာကေတာ့ ဘဘခ်စ္တဲ့ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို ဘဘရဲ႕ သံမဏိစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးနဲ႔ ဘဘလိုပဲ ရာသက္ပန္ သယ္ပိုးသြားမယ္ဆိုတာကို ဘဘကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုး ႐ိုေသစြာ ကတိေပးလိုက္ပါတယ္။ ေက်ာ္သူ+ေရႊဇီးကြက္" ဟု ေရးသားခဲ့သည္။ ထိုအခါ သူမ၏ Facebook စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ Comments မ်ား ခ်က္ခ်င္းတက္လာေတာ့သည္။ Like လုပ္သူမ်ားလည္း မ်ားစြာေပၚလာသည္။ Comments မ်ားထဲ တြင္ ေဆး႐ံုသို႔သြားရန္၊ ဘဘက်န္းမာေရးအား ေမးျမန္းရန္ စသည့္ တြန္းအားမ်ား မ်ားစြာပါလာခဲ့သည္။ ထိုတြန္းအားမ်ားထဲတြင္ ဘဘဦးဝင္းတင္၏ ေဆြမ်ိဳးမ်ားမွလည္း ေဆး႐ံုသို႔ လာေရာက္ေမးျမန္းရန္ ေရး သား ထားမႈမ်ား ပါဝင္လာသည္။ ထို႔အျပင္ တယ္လီဖုန္းမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး ထံသို႔၄င္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ ၄င္း ဆက္သြယ္၍ ေဆး႐ံုသို႔သြားေရာက္ရန္ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္မႈမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ လူႀကံဳႏွင့္ လည္း ေျပာၾကားသည္ကိုလည္း ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ တြန္းအားမ်ားၾကားထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔သည္ ဘဘထံသို႔ သြားေရး၊ မသြားေရး လြန္ဆြဲေနခ်ိန္ HIV လူနာမ်ားအား ကူညီေစာင့္ေရွာက္မႈ ေဂဟာ ဖြင့္လွစ္ထားေသာ NLD မဂၤလာေတာင္ညြန္႔ၿမိဳ႕နယ္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ေဒၚျဖဴျဖဴသင္းမွ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ ဖုန္းဆက္ကာ "ကိုေက်ာ္သူ ဘဘဆီကို မလာဘူးလား။ ဘဘက သတိရတိုင္း ကိုေက်ာ္သူကို ေမးေမး ေနတယ္" ဟူေသာ စကားအား ၾကားသိလိုက္ခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ့္၏ ဇနီးေ႐ြဇီးကြက္ႏွင့္ ဆရာမသန္းျမင့္ေအာင္ တို႔ကလည္း ေဆး႐ံုကိုသြားၿပီး ဘဘကို သြားၾကည့္ပါစို႔ ဟု လာေရာက္ေျပာၾကားမႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အား တင္း၍ ေဆးရံုသို႔ေရာက္ရွိ သြားခဲ့ေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္ ဆရာမတို႔ (၃) ဦး ေဆး႐ံုသို႔ ေရာက္ရွိေသာအခါ ဘဘ ဦးဝင္းတင္၏ ေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ ေဆး႐ံုတြင္ေရာက္ရွိေနၾကေသာ ဘဘ၏ မိတ္ေဆြ မ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔အား နားလည္မႈျပည့္ဝစြာျဖင့္ ႀကိဳဆိုၾကကာ ဘဘအား ထားရွိရာ ICU ခန္းမထဲသို႔ ေခၚေဆာင္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ဘဘ၏ကုတင္ေဘးသို႔ အနီးကပ္သြားေရာက္ အားေပးမႈျပဳရန္အတြက္ တစ္ဦးခ်င္း၊ တစ္လွည့္စီ၊ ပိုးသတ္ထားေသာ ဝတ္စံုအားဝတ္ဆင္၍ ဝင္ေရာက္ေတြ႔ဆံုခဲ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ (၃) ဦးစလံုး ဘဘဦးဝင္းတင္အား ဂါရဝျပဳ ကန္ေတာ့ခဲ့ၾကသည္။ ထိုစဥ္က ဘဘ၏မ်က္လံုးမ်ားသည္ လည္ေနျခင္း၊ အားစိုက္၍ စူးစိုက္ၾကည့္႐ႈျခင္း၊ စကားမ်ားေျပာေသာ္လည္း ေျပာမထြက္လာျခင္း စသည့္ ေဝဒနာမ်ား ခံစားေနရသည္ကို စိတ္မေကာင္းစြာ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ဝမ္းနည္း၊ ပူေဆြးမႈ ေသာကမ်ားအား ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာဖံုးမ်ားတပ္၍ ေဆး႐ံုမွ ျပန္လည္ထြက္ခြာခဲ့ရေတာ့သည္။

ယခု ဘဘဦးဝင္းတင္ ဆံုးပါးသြားၿပီ။ ဘဝတစ္ပါးသို႔ ေျပာင္းသြားၿပီ။ သံမဏိလူသားႀကီး တစ္ျခား ၿဂိဳလ္ကမ႓ာသို႔ ေရာက္ရွိသြားၿပီျဖစ္သည္။ ၂၁.၄.၂ဝ၁၄ ရက္ေန႔ နံနက္ (၇းဝဝ) နာရီမထိုးခင္ ကၽြန္ေတာ္ အင္တာနက္ၾကည့္႐ႈစဥ္ ဘဘဦးဝင္းတင္ ဆံုးသြားၿပီဟူေသာ စာေပၚလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မယံုၾကည္ႏိုင္၊ ထို႔ေၾကာင့္ မျဖဴျဖဴသင္းထံသို႔ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ရာ ကိုရာဇာမွ ငိုသံပါႀကီးႏွင့္ ဘဘဦးဝင္းတင္ ဆံုးသြားၿပီ ဟူ၍ အတည္ျပဳခ်က္ ရခဲ့သည္။ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ဆိုသလို တယ္လီဖုန္းမ်ား ဝင္လာေတာ့သည္။ ဘဘ ၏ ႐ုပ္ခႏၶာအား ခ်က္ခ်င္း ေရေဝးအေအးခန္းသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးရန္အတြက္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)႐ွိ နိဗၺၺာန္ယာဥ္ႀကီးအား အျမန္ထြက္ခြာရန္ ေျပာၾကားခဲ့ၿပီး အသင္းသို႔ နံနက္အေစာပိုင္း ေရာက္႐ွိေနၾကေသာ အသင္းသား/သူမ်ားစုစည္း၍ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးသို႔ ခ်ီ တက္ခဲ့ေတာ့သည္။ ေဆး႐ံုႀကီးအေအးခန္းသို႔အေရာက္ အေအးခန္းပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုးတိတ္ဆိတ္ေန သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ ဖုန္းဝင္လာသည္။ “ဘဘဦးတင္ဦးတို႔အဖြဲ႔ေတြ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီး ၅/၆ အေဆာင္ အေပၚထပ္တြင္ အစည္းအေဝးလုပ္ေနတယ္။ ဘဘဦးတင္ဦးက ကိုေက်ာ္သူ ေခၚခိုင္းတယ္။” ဟူ၍ ေျပာ ၾကားေသာေၾကာင့္ ကားတစ္စီးျဖင့္ ခ်က္ျခင္းလိုက္သြားေတာ့သည္။ အစည္းအေဝး ျပဳလုပ္ေနေသာ အခန္း ထဲတြင္ ဘဘဦးတင္ဦး၊ ဦးေအးသာေအာင္၊ ဦးမိုးသူ၊ ဦးစိုးဝင္း၊ မင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုႀကီး၊ ကိုဂ်င္မီ စသည့္ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမွ သူတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ ဘဘ၏ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းတို႔အား ေတြ႔ဆံုကာ စ်ာပနအခမ္းအနား ကိစၥရပ္အသီးသီးတို႔အား ေဆြးေႏြး ညိႇႏိႈင္းခဲ့ၾကသည္။

ကြယ္လြန္သူ ဘဘဦးဝင္းတင္၏ က်န္ရစ္ေသာ ႐ုပ္ခႏၶာအား ၂၃.၄.၂ဝ၁၄ မြန္းတည့္ (၁၂းဝဝ) နာရီမွ ညေန (၅းဝဝ) နာရီအခ်ိန္အထိ ေရေဝးသုႆန္ခန္းမ (၁/က) တြင္ထားရွိၿပီး ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔ အစည္းမ်ား၊ ျပည္သူလူထုမ်ား၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား လာေရာက္၍ ေနာက္ဆံုးဂါရဝျပဳ ဦးညႊတ္ၾကရန္ စီစဥ္ထား႐ွိၿပီး ညေန (၅းဝဝ) နာရီအခ်ိန္တြင္ ဘဘဦးဝင္းတင္၏ ႐ုပ္ခႏၶာအား နိဗၺၺာန္ယာဥ္ေပၚသို႔ သယ္ ေဆာင္၍ ဂူသြင္းသၿဂႋဳဟ္မည့္ ေနရာသို႔ သယ္ယူပို႔ေဆာင္မည္ျဖစ္သည္။

ထိုေန႔သည္ကား ျမန္မာျပည္သူ/သားမ်ား၊ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအတြက္ အလြန္အေရးႀကီး ေသာ ေန႔ရက္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ယခင္ကာလမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရ ေသာ ႏိုင္ငံ၏ အထင္ကရပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား၊ သာသနာျပဳ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ စ်ာပနအခမ္းအနားမ်ားတြင္ က်န္ရစ္ေသာသူတစ္ခ်ိဳ႕၊ စ်ာပနအခမ္းအနားတြင္ လိုက္လံပို႔ေဆာင္ၾကေသာ ျပည္သူလူထုတစ္ခ်ိဳ႕၏ စည္း ကမ္းမဲ့၍ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ပြားမႈမ်ား၊ ပူေဆြးေသာကဒဏ္ကို မထိန္းႏိုင္ မသိမ္းႏိုင္ျဖစ္ၿပီး အေခါင္းအား လက္သီးျဖင့္ထုျခင္း၊ လိုက္လံပို႔ေဆာင္ေသာ နိဗၺၺာန္ယာဥ္အား လက္သီးျဖင့္ထိုးျခင္း၊ အေလာင္းထည့္ထား ေသာအေခါင္းအား လုယူၾကျခင္း၊ လူျမင္မေကာင္းေအာင္ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးၾကျခင္း စသည့္ အက်ည္းတန္ ေစသည့္ကိစၥရပ္မ်ား မလုပ္သင့္ေသာ လုပ္ရပ္မ်ား ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရဘူးသည္။ ထို႔အျပင္ ေသဆံုးသြားသူအား အသံုးခ်ကာ အျမတ္ထုတ္ျခင္း၊ နာမည္ႀကီးေအာင္ ခုတံုးလုပ္ျခင္း၊ ဆူပူမႈမ်ားျဖစ္ေအာင္ လံႈ႕ေဆာ္ျခင္း၊ ေသြးထိုးေျမႇာက္ပင့္ျခင္းတို႔ႏွင့္ အခ်ိဳ႕နာေရးပို႔ေဆာင္သူမ်ားထဲတြင္ အရက္ေသာက္စားျခင္း၊ မူးယစ္ေဆး ေသာက္သံုးထားျခင္း တို႔ကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရဘူးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘဘဦးဝင္းတင္၏ ေနာက္ဆံုးခရီး အား ပို႔ေဆာင္ၾကေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား၊ အႏုပညာရွင္မ်ား၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား၏ ဆႏၵအရ စာ တမ္းဖတ္ၾကားျခင္း၊ အမွတ္တရစကားမ်ား ေျပာဆိုျခင္း၊ ကဗ်ာရြတ္ဖတ္ျခင္းတို႔အား ျပဳလုပ္လိုပါက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ျပည္လမ္း၊ မာလာေဆာင္ေရွ႕ ယုဒႆန္ရိပ္သာတြင္ ဘဘဦးဝင္းတင္ အမွတ္တရ ဂုဏ္ျပဳ အ ခမ္းအနား ျပဳလုပ္ထား႐ွိၿပီး ယင္းယုဒႆန္တြင္ သြားေရာက္ကာ ဂုဏ္ျပဳဂါရဝျပဳႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားရွိသည္။

အခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္ သံမဏိလူသားႀကီး၏ ကမာၻေျမျပင္မွ ထြက္ခြာသြားျခင္း အခမ္းအနားအား ကမ႓ာ့ ႏိုင္ငံအသီးသီးမွ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ဒီမိုကေရစီလိုလားေသာ၊ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ကို ထူေထာင္ ေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လူမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ တန္/မတန္ကို ၾကည့္႐ႈေနၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေန႔၊ ထိုအခ်ိန္၊ ထိုေနရာတြင္ က်င္းပမည္ျဖစ္ေသာ ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာ၊ ဆံုးရံႈးမႈတစ္ရပ္ျဖစ္ေသာ သံမဏိလူသား ႀကီး၏ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ပြဲ အခမ္းအနားသို႔ တက္ေရာက္ၾကမည့္ ျပည္သူလူထုမ်ား၊ ေက်ာင္းသားလူ ငယ္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးအသင္းအဖြဲ႔မ်ားအေနျဖင့္ လူ႔စည္းကမ္း၊ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ၊ လူ႔က်င့္ဝတ္မ်ားကို တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္း မိမိကိုယ္မိမိ ေစာင့္ထိန္းၾကဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ အကယ္၍မ်ား ထိုအခမ္းအနားတြင္ လံႈ႕ေဆာ္မႈမ်ား၊ ေသြးထိုးမႈမ်ား၊ ေျမႇာက္ပင့္မႈမ်ား၊ ေပါက္ကြဲမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာပါက လည္း အားလံုးစည္းလံုးညီညြတ္စြာ ဝိုင္းဝန္းၿငိမ္သက္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းၾကဖို႔လည္း လိုအပ္လွသည္။

ျဗဟၼစိုရ္တရားေလးပါး လႊမ္းၿခံဳထားေသာ သံမဏိလူသားႀကီး၏ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ပြဲ အျဖစ္သာ ျမင္ေတြ႔လိုလွေပေတာ့သည္။
ၿငိမ္းခ်မ္း၊ ၿငိမ္သက္၊ ေႏြးေထြးေသာ အၾကင္နာတရား လႊမ္းၿခံဳထားေသာ သံမဏိလူသားႀကီး၏ ဝမ္း နည္းဖြယ္ရာ စ်ာပနအခမ္းအနားအျဖစ္သာ ျမင္ေတြ႔လိုလွေပေတာ့သည္။
ေအးခ်မ္း၊ တိတ္ဆိတ္ၿပီး ဂ႐ုဏာတရားမ်ား လႊမ္းၿခံဳထားေသာ သံမဏိလူသားႀကီး၏ အနိစၥတရား ကို ေဖာ္က်ဴးေသာ စ်ာပနအခမ္းအနားအျဖစ္သာ ျမင္ေတြ႔လိုလွေပေတာ့သည္။
စည္းကမ္းရွိေသာ ဒီမိုကေရစီလႊမ္းၿခံဳထားေသာ ျပည္သူလူထုအားလံုး ပို႔ေဆာင္ၾကသည့္ သံမဏိ လူသားႀကီး၏ ၿဂိဳလ္ကမ႓ာတစ္ခုသို႔ ထြက္ခြာသြားေသာ အခမ္းအနားတစ္ခုအျဖစ္သာ ျမင္ေတြ႔လိုလွေပ ေတာ့သည္။

(ေက်ာ္သူ)

ဦးဝင္းတင္ကုိယ္တုိင္ေျပာျပခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕ သတင္းစာဆရာဘဝ၊ ႏုိင္ငံေရးသမားဘဝ ျဖတ္သန္းမႈနဲ႔ ခံယူရပ္တည္ခ်က္အေၾကာင္း


သတင္းစာဆရာႀကီး ဟံသာဝတီ ဦးဝင္းတင္ မကြယ္လြန္ခင္ ကုိယ္တုိင္ေျပာျပခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕ သတင္းစာဆရာဘဝ၊ ႏုိင္ငံေရးသမားဘဝ ျဖတ္သန္းမႈနဲ႔ ခံယူရပ္တည္ခ်က္အေၾကာင္း RFA အဖြဲ႔သား ကုိေက်ာ္ေက်ာ္ေအာင္ တင္ျပထားတာ နားဆင္ႏုိင္ပါတယ္။

ဓါးေတာင္ကုိေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ကုိ ျဖတ္ခဲ့သူ ..သုိ႔

၂၁.၄.၂၀၁၄.နံက္္ ၆.၃၀ ..မွာ

ေကာင္ကင္ျပာျပာၾကီးထဲက ၾကယ္နီၾကီးတလုံး

" ျဗဳန္း " ကနဲ ေၾကြက် ေျမမွာခ သတဲ့

ေနရာက ရန္ကုန္ေဆးရုံၾကီးထဲမွာ ..

သြားႏွင့္ေတာ့.........
ဘဘစိတ္ကခုိင္ေပမဲ့ ရုပ္ကမနဳိင္ေတာ့
ဘဘ အရင္ သြားႏွင့္ေတာ့ ...

ဘဘခ်စ္တဲ့ မစုရဲ့ ဓါတ္ပုံလည္ဆြဲ ရင္ဘတ္မွာလဲဆြဲလုိ႔
စစ္ဘီလူးအာဏာရူးေတြနဲ႔ ဒီမုိကေရစီဆုိတဲ့ စီးခ်င္းထုိးပြဲမွာ

ေလွခြက္ခ်ည္းက်န္ အလံမလွဲ မစုေလး တေယာက္ထဲ
တကယ္ပဲ စိတ္ခ် စြာနဲ႔ ထားရစ္ခဲ့တာလား ..?

ယုံၾကည္ရာကုိတက္လွမ္း ဒီမုိကေရစီခရီးၾကမ္းမွာ
မေဖါက္မျပန္ ဇြဲနဘဲသန္သန္
အတက္ခရီးက အဖ်က္အဆီးမ်ားန႔ဲ
ေရဆန္လမ္းမုိ႔ ပန္းခဲ့ျပီ ....

ေျမွာက္ရင္လဲမေျမွာက္၊ ေျခာက္ရင္လဲမေၾကာက္..
ဘယ္ေတာ့မွလဲ ဒူးမေထာက္၊ လက္လဲမေျမွာက္တဲ့
အညံ့မခံ အရႈံးမေပး....."အုိ" .. ေဒါင္းတုိ႔ရဲ့ ေသြးေတြ
ဘဘ ကုိယ္ထဲမွာ ေစြးေစြးနီ....

ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ျမန္မာ့သမုိင္းအစဥ္မွာ
အရုိင္းအစုိင္းေတြ မင္းမူကာေနသမွ်
ခုိင္းႏႈိင္းစရာ ယွဥ္ကာမျပနဳိင္ဘူး
ေၾကြလြင့္ခဲ့ရေပမဲ့ ဘဘ ရဲ့ ဂုဏ္သတင္းေတြကေတာ့.." ေ၀ "

က်ေနာ္ေမာင္လူေ၀းပါ ..
၂၁.၄ .၂၀၁၄ (တနလာၤေန႔ )

(၀န္ခံခ်က္)
ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့သတင္းဆုိးကုိၾကားလုိက္ရျပီးတဲ့တခဏမွာကဗ်ာျဖင့္ပူေဇာ္ခ်င္
စိတ္ေတြ ခ်က္ျခင္းေပၚေပါက္လာပါတယ္၊ ဒီကဗ်ာကုိ ဒီေန႔နံက္၈.၃၀ ေလာက္ကစျပီးေရးေပမဲ့ ဘဘနဲ႔ပတ္သက္တဲ့စိတ္ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ စကားလုံးေတြ ရွားပါးလုိ႔ေနပါတယ္၊ဒါေၾကာင့္ဒီကဗ်ာဟာ ညေန ၆.၃၀မွ ျပီးပါတယ္၊
ဘယ္လုိေခါင္းစဥ္ေပးရမလဲဆုိတာစဥ္းစားခဲ့ေပမဲ့စိတ္ၾကဳိက္ေခါင္းစဥ္ရွာမရေအာင္ျဖစ္
ေနပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ့၀တၳဳ ေခါင္းစဥ္ကုိယူသုံးထားပါေၾကာင္း
ေလးစားစြာျဖင့္အသိေပးပါတယ္။ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ကုိလဲ ဘဘ ၾကဳိက္ႏွစ္သက္မယ္လုိ႔လဲထင္မိပါတယ္။

စစ္ေၾကာေရး .. ေထာင္ ... ေတာ္လွန္ေရး ... အေရးေတာ္ပံု ******************* ( ဟံ သာ ဝ တီ ဦး ဝင္း တင္ )

ဒီေန႔ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၂ ရက္။ က်ေနာ္ အသက္ ၈၀ ျပည့္တယ္ဗ်ာ။ အသက္ ၈၀ ဆုိတာ အေတာ္ႀကီးႀကီးလြန္းၿပီဗ်။ သခ်ဳႋင္းမီးသၿဂႋဳလ္စက္ကုိ လွမ္းျမင္ေနရၿပီ။ မေ၀းေတာ့ဘူး။ မေ၀းေတာ့ဘူးဆိုမွ ဒီခရီးနီးသလား လာေမးမေနနဲ႔။ ေ၀းပါေသးတယ္လည္း လာေျပာမေနနဲ႔။ ခရီးဆံုး နီးေနတာကုိလည္း သိတယ္။ မီးသၿဂႋဳလ္စက္ မေ၀းေတာ့တာလည္း သိတယ္။ ရွင္ခ်ိန္ နည္းလာၿပီဆုိတာလည္း သိတယ္။ ေသခ်ိန္ကပ္လာၿပီ ဆုိတာလည္း သိတယ္။ အဲဒါေတြ သိတာထက္ ပုုိသိတာက လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္ ဆုိတာနဲ႔ လုပ္စရာေတြကုိ လုပ္ႏိုင္သမွ် အမ်ားႀကီး လုပ္သြားရဦးမယ္ ဆိုတာပါပဲ။

ဒါက အဓိကေျပာခ်င္တဲ့အခ်က္ပါ။ ဘာေၾကာင့္လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနရတာလဲ။ အမ်ားႀကီး ရွိေနမွာေပါ့ဗ်။ မရွိဘဲေနပါ့မလား။ က်ေနာ္တို႔ ေသြးသစ္ ဥာဏ္သစ္ အားသစ္မာန္သစ္ေတြကို စစ္အာဏာရွင္ ေတြက ဆယ္ႏွစ္ကေန တစ္ရာေက်ာ္ ႏွစ္ရာေက်ာ္မိုး ဆိုတာမ်ဳိးေတြအထိေတာင္ သို႔မဟုတ္ လူ႔ငရဲ လူလုပ္တဲ့ငရဲ လူဖန္တီးတဲ့ငရဲဆုိတဲ့ ဘံုဆိုး ဘ၀ဆုိး အျဖစ္ဆုိး အိပ္မက္ဆုိးေလာကထဲ ပို႔ေန၊ ပုိ႔ထားခဲ့တာကိုး။ ဒီေတာ့ လူငယ္ေတြ လူလတ္ေတြ၊ လူႀကီးေတြ၊ ေသခါနီးေတြအဖို႔ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ေနေတာ့တာ ေပါ့။ ဆန္းသလားလို႔ ေမးေနစရာလုိဦးမလားဗ်ာ။

ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ခရီးရွည္ႀကီးကို ဆက္ေလွ်ာက္ရဦးမယ္။ ဆက္႐ုန္းကန္ရဦးမယ္။ ဆက္ဦးတည္ရဦးမယ္။ ဆက္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရဦးမယ္။ က်ေနာ္ နားလည္သလုိ က်ေနာ့္စကားနဲ႔ တုိတုိပဲေျပာရရင္ ေခတ္၀န္ကုိထမ္း ေခတ္လမ္းကုိ ေလွ်ာက္ရဦးမယ္။ တေမွ်ာ္တေခၚ ခရီးၾကမ္းႀကီးဗ်ဳိ႕။ ဧရာမ ၀န္ထုပ္၀န္ပုိးႀကီးဗ်ဳိ႕။ ရင္ေမာ စိတ္ပန္း ႏွစ္ကာလရွည္ႀကီးဗ်ဳိ႕။

တကယ္ေတာ့ ေခတ္၀န္ကုိ ထမ္းၾကရမွာက တျပည္ေထာင္လံုးက လူထုႀကီး တရပ္လံုးပါပဲ။ တျပည္လံုးကုိ ေထာင္ခ်ထားေတာ့ တျပည္လံုးက လူထုႀကီး တရပ္လံုးအဖို႔ လုပ္စရာေတြ ေခတ္၀န္ေတြ တစ္ပံုတပင္ႀကီး က်န္ေနေတာ့တာေပါ့။ ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ့္ ေခတ္လမ္းႀကီးကလည္း တေမွ်ာ္တေခၚႀကီး အရွည္အေ၀းႀကီး က်န္ေနေတာ့တာေပါ့။

တျပည္လံုးကုိ ေထာင္ခ်ထားတာကလည္း ဆယ္စုႏွစ္ေတြနဲ႔ခ်ီၿပီး အၾကာႀကီး ၾကာေညာင္းခဲ့ၿပီေလ။ ဒီလိုဆုိေတာ့ လူထုေတြၾကားမွာ ေထာင္ဆုိရင္ ေၾကာက္ရ မလုိလုိ ရြံ႕ရမလုိလုိ ၿဖံဳတံုတံုစိတ္ေတြ ပလံုစီေနၿပီ လားလို႔ ထင္စရာရွိလာတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ လူထုႀကီးက မေၾကာက္ပါဘူး။ မၿဖံဳပါဘူး။ ေၾကာက္ ေျပးေတြေဟာတဲ့ ေထာင္ေၾကာက္တရားေတြကို နားေယာင္ၿပီး လက္သီး မဆုပ္၀့ံသလုိ၊ လက္မ မေထာင္၀့ံသလုိ၊ လက္ေမာင္း မေျမႇာက္၀ံ့သလုိ၊ လက္႐ံုးမတန္း၀့ံသလုိ ျဖစ္ေနၾကတာပါ။

ေၾကာက္ေျပးေတြ ၊ ေၾကာက္ပြဲစားေတြ၊ ေၾကာက္ေမွာင္ခိုေတြက ေထာင္က်တဲ့ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ဘူး။ ေထာင္က်တဲ့ လႈပ္ရွားမႈမလုပ္ဘူးတုိ႔ဆုိတဲ့ ေထာင္ေၾကာက္တရားေတြေဟာေနတယ္။ ေထာင္က်ခံတာ ဘာမွ အက်ဳိးမရွိဘူးဆုိတဲ့ ေထာင္ရြံ႕တရားေတြေဟာေနတယ္။

ဒီလုိေထာင္ေၾကာက္တရားေတြဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္ ႏုိင္ငံေရးအတြက္ ေထာင္က်ခံရသူေတြ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ အတြက္ ေထာင္က်ခဲ့သူေတြ၊ ျပည္သူ႔ေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ေထာင္က်ခဲ့ရသူေတြ၊ လူထုအံုၾကြမႈအတြက္ ေထာင္က်ခံရသူေတြ၊ အာဏာရွင္စနစ္ ဆန္႔က်င္တြန္းလွန္ေရးအတြက္ ေထာင္က်ခဲ့ရသူေတြ၊ ေတာ္လွန္ေရးေတြ၊ အေရးေတာ္ပံုေတြ၊ လႈပ္ရွားမႈေတြအတြက္ ေထာင္က်ခံရသူေတြ၊ ေထာင္က်ခဲ့ရသူေတြကုိ ႐ႈတ္ခ်တာပဲ၊ ေစာ္ကားတာပဲ။

ဒီလုိ ေထာင္ေၾကာက္တရားေတြဟာ ဆရာေတာ္ဦး၀ိစာရ၊ ဂဠဳန္ဆရာစံ၊ သခင္ေဆာင္ဆန္းတို႔အစ၊ ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္၊ ခြန္ထြန္းဦး၊ မင္းကိုႏိုင္တို႔ အဆံုးေထာင္ထဲေသ၊ ေထာင္ထဲငတ္၊ ေထာင္ထဲဘ၀ ဇာတ္သိမ္း၊ ေထာင္ထဲ ဘ၀ပ်က္ခဲ့ရသူေတြ အသေခ်ၤအနႏၲရဲ႕ သမုိင္းေမာ္ကြန္းကုိ ျပက္ရယ္ျပဳတာပဲ။

ဒီလုိ ေထာင္ေၾကာက္တရားေတြဟာ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုကာလ၊ ခြန္နစ္ခြန္နစ္ (ဆဲဗင္းဂ်ဴလုိင္) အေရးေတာ္ပံုကာလ၊ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု ကာလေတြကတည္းက ဒီေန႔ဒီရက္ နက္ျဖန္မ်ားစြာတုိင္ ေအာင္ အဟုန္မပ်က္ အရွိန္ဆက္ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္ ဇြဲမာန္ေတြနဲ႔ မေန႔က ေထာင္ထဲ၀င္ခဲ့တဲ့ သူေတြ၊ဒီေန႔ ေထာင္ထဲ၀င္ေနတဲ့သူေတြ၊ မနက္ျဖန္ေထာင္ထဲ၀င္ဖို႔ဟန္တျပည္ျပင္ျဖစ္ေနသူေတြရဲက ႏုိင္ငံေရး မ်ဳိးဆက္ေရစီးေၾကာင္းႀကီးကုိ ဟန္႔တားပိတ္ဆို႔တာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အဲဒီေၾကာက္ပြဲစားေတြ ရဲ႕ ေထာင္ေၾကာက္တရားေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ဆရာသခင္ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ အျပဳတ္တုိက္လမ္းစဥ္ကို ပဲ့တင္ထပ္ တဲ့၊ သံေယာင္လုိက္တဲ့ တရားေတြပါပဲ။ အျပဳတ္ေျခာက္တဲ့ ႐ုတ္သေဘာက္ (Road Block) တရားေတြပါပဲ။

ဒီလုိမ်ဳိး ေထာင္ေၾကာက္တရားေတြကုိ က်ေနာ္တို႕ လက္သင့္လည္း မခံဘူး။ နားသင့္လည္း မခံဘူး။

နယ္ခ်ဲ႕ကုိလုိနီဆန္႔က်င္ေရးေခတ္၊ ဖတ္ဆစ္တုိက္ဖ်က္ေရးေခတ္၊ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲေခတ္၊ တစ္ပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ တြန္းလွန္ေရးေခတ္၊ ဒုတိယလႊတ္ေတာ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈေခတ္၊ စစ္အာဏာရွင္ ၿဖိဳလွဲေရးေခတ္ စတဲ့ သမုိင္းစဥ္ဆက္မ်ဳိးဆက္အသီးသီးရဲ႕ ဘ၀ေတြကုိ ျပန္ၾကည့္ပါ။

ကိုလိုနီအစိုးရေတြ၊ ဖက္ဆစ္ကင္ေပတုိင္ေတြ၊ အာဏာရွင္အၾကမ္းဖက္သမားေတြဟာ ရဟန္းရွင္လူေတြ၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ဖမ္းသတ္စခန္းေတြ၊ စစ္ေၾကာေရး ညႇင္းဆဲစခန္းေတြ ေထာင္တန္း အဓမၼအလုပ္စခန္းေတြ ဆုိတာေတြနဲ႔ မာန္ခ်ဳိး မ်ဳိးျဖဳတ္ ႏုတ္ႏုတ္စင္းခဲ့တယ္။

လူထုေတြ ေၾကာက္ေသြးဖ်န္းခဲ့သလား။ လူငယ္ေတြ ေၾကာက္ေက်ာခ်မ္းခဲ့သလား။ သမုိင္းေျခရာ ျပန္ေကာက္ပါ။ သမုိင္းရင္ခုန္သံ ျပန္ၾကားပါ။ သမုိင္းေသြးနံ႔၊ ေခၽြးနံ႔ ျပန္႐ွဴပါ။ သမုိင္းဇာတ္ထုပ္ ျပန္ၾကည့္ပါ။

သမိုင္းက ဘယ္လိုႀကံဳး၀ါးခဲ့သလဲ။

အေမကေမြး ေထာင္ကေကၽြးသတဲ့။

အေဖကဆင္ ေထာင္ကသင္သတဲ့။

လူထုေတြ ၾကားၾကေလာ့ သိၾကေလာ့။

လူငယ္ေတြ ၾကားၾကေလာ့ သိၾကေလာ့။

ေထာင္ေၾကာက္တရားေတြ စကားေတြ၊ အသံေတြဟာ သမုိင္းစကား မဟုတ္ဘူး။ သစၥာျပယ္ေတြ၊ သစၥာပ်က္ေတြ၊ သစၥာေျပာင္းေတြ၊ သစၥာေဖ်ာက္ေတြ၊ သစၥာေဖာက္ေတြရဲက ေတးသံေတြ၊ တီးတိုးစကားေတြသာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိဖို႔လုိတယ္။ ေကာင္းေကာင္းနားလည္ဖို႔ လိုတယ္။ ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ဖို႔ လုိတယ္။

အဲဒီလုိ ေထာင္ေၾကာက္တရား အသံထုတ္လႊင့္ခဲ့တဲ့၊ ေထာင္ေၾကာက္တရား စကားေျပာခဲ့တဲ့သူေတြဟာ ဘယ္သမုိင္း ဘယ္ေခတ္ကာလမွာမွ သမုိင္းထဲက လူထုေတြ၊ လူငယ္ေတြကို ျပဴးလည္ းမၾကည့္ႏိုင္ဘူး။ ၿပဲလည္း မၾကည့္ႏုိင္ဘူး။ ေျပာင္းလည္း မၾကည့္ႏုိင္ဘူး။ ၿပံဳးၾကည့္ႏုိင္ဖို႔ဆုိတာေတာ့ ေ၀းပါေသးရဲ႕။ ဆင္ျဖဴမ်က္ႏွာ ဆင္မည္းမၾကည့္၀့ံဆိုတ့ဲ ေရွးပညာရွိ၊ ေရွးလူႀကီးေတြရဲ႕စကားကုိ ၾကားဖူးရဲ႕ မဟုတ္လား။

ေထာင္ဒုကၡေတြ၊ ေထာင္ေဒါမနႆေတြ၊ ေထာင္ပရိေ၀ဒေတြ၊ ေထာင္ ေသာကဗ်ာပါဒေတြ၊ ေထာင္မုဒိတာေတြ၊ ေထာင္ဇြဲမာန္ သႏၷိဌာန္ေတြ၊ ေထာင္တုိက္ပြဲေတြ၊ ေထာင္စ်ာဥ္ေတြ၊ ေထာင္ပကတိ၊ ေထာင္ဥပဓိ၊ ေထာင္ယုတၳိ၊ ေထာင္ သတၱိ ဗ်တၱိ၊ ေထာင္ အတၳဳပၸတၱိေတြစတဲ့ ေထာင္ဇာတ္ျမဴး၊ ေထာင္လြမ္းခန္း၊ ေထာင္ျပက္လံုး၊ ေထာင္ငုိခ်င္းေတြကို က်ေနာ္ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္စုေလာက္ ႀကံဳခဲ့ ၾကားခဲ့ပါတယ္။

ဒီစာစုမွာ က်ေနာ္ ဗုဒၶဘာသာ ျဗဟၼစုိရ္တရားေတြကုိ ၿမဲၿမဲလက္ကိုင္ထားၿပီး ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း တရားကုိ ၿမဲၿမဲလက္ကိုင္ထားၿပီး ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ ကုလသမဂၢလူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာ စာတမ္းတရားကုိ ၿမဲၿမဲ လက္ကိုင္ထားၿပီး ျပန္ေျပာျပပါတယ္။

ဒီေထာင္ဥပဓိ၊ ေထာင္အတၳဳပၸတၱိေတြဟာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ႀကီး ျမည္ဟည္းဟိန္းေဟာက္ ေပၚထြက္ လာလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ေထာင္က်လို႔ အိမ္ခန္းက ဖယ္ရွားခံရတယ္။ အၿငိမ္းစားလစာ ရိကၡာခံစားခြင့္ ဆံုး႐ံႈးရတယ္။ ေထာက္လွမ္းစစ္ေၾကာေရး လက္ခ်က္နဲ႔ သြားေတြအားလံုး ေျပာင္သလင္းခါခဲ့တယ္။ ေထာင္ဆန္ၾကမ္း ထမင္းနဲ႔ ေထာင္ဟင္းရြက္ျပဳတ္ရည္ကို မေသ႐ံုတမယ္ သြားဖံုးနဲ႔ ၿမံဳခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလုိေနခဲ့ရတာ ရွစ္ႏွစ္တိတိၾကာတယ္။ ဒုကၡေရာက္ပံုေတာ့ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပါပဲ။ အစာအိမ္ ေရာဂါစြဲခဲ့ရတယ္။ အူက်ေရာဂါကုိ ငါးႏွစ္လံုးလံုး ခြဲစိတ္ ကုသခြင့္မေပး။ ေဆး႐ံုမတင္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ပစ္ထားခံခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးခြဲစိတ္ေတာ့ ေနာက္က်လြန္းေနၿပီ။ အူေတြပူးကပ္ က်ပ္ညပ္ျဖစ္ေနၿပီ။ အာ႐ံုေၾကာေတြနဲ႔ ေထြးေရာယွက္တင္ျဖစ္ကုန္ၿပိ။ ခြဲစိတ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ေပါင္တဖက္ နာက်င္ကိုက္ခဲ အၿမဲျဖစ္ေနရၿပီ။ ေမြးရာပါ ပစၥည္းတခု ဆံုးပါးခဲ့ရၿပီ။ ႏွလံုးေရာဂါကို ထိေရာက္လံုေလာက္တဲ့ ကုသမႈမေပးခဲ့လို႔ အခု ဒီေရာဂါက ေသရြာပုိ႔အဆင့္ေရာက္ေနရၿပီ။

ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ျပည့္လုနီးပါးလံုးလံုး က်ေနာ့္ကုိ တုိက္ပိတ္ထားခဲ့တယ္။ အျခား ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ၊ ရာဇ၀တ္ အက်ဥ္းသားေတြနဲ႔ သာမက ေထာင္၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ပါ အဆက္ျဖတ္ထားခဲ့တယ္။ ေဘးအခန္းက လူေတြနဲ႔ စကားေျပာဖို႔အသာထား လွမ္းေအာ္ရင္ေတာင္ မၾကားရေအာင္ က်ေနာ္နဲ႔ တျခား လူေနအခန္းေတြၾကားမွာ အနည္းဆံုး သံုးခန္းေလးခန္း (သံုးဆယ့္ႏွစ္ေပ-ေလးဆယ့္ႏွစ္ေပ) ျခားထားခဲ့တယ္။

ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ဆုိတဲ့ အေဟာသိကံ ကာလရွည္ႀကီးက က်ေနာ္နဲ႔ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ လူစင္မီမႈကုိ ကိုက္ဖဲ့၀ါးမ်ဳိ သြားတယ္။ စာအုပ္မဖတ္ရ၊ လူသူ မေတြ႕ရ။ စကားမေျပာရ၊ လူပ္ရွားသြားလာ မလုပ္ရ။ ၀ါသနာအလုပ္ေတြ (ပန္းခ်ီ၊ ဂီတ၊စာဖတ္စာေရး၊ အိမ္ေမွ်ာ္) ေတြ ဆံုး႐ံႈးရ။

တုိတိုေျပာရရင္ က်ေနာ့္ရဲ႕ လူ႔သက္တမ္းထဲက ေလးပံုတပံုေလာက္ကုိ နင္းေခ် ဖ်က္ေခ် အမႈန္႔ေခ် ပစ္ခဲ့ တယ္ဗ်ာ။ ႏွေျမာလုိက္တာ။ ႏွေျမာလုိက္တာ။ အသည္းနာပါရဲ႕။ ႏွလံုးနာပါရဲ႕။ စိတ္နာပါရဲ႕။

ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လားဗ်ာတို႔လို႔ ေလာကႀကီးကုိ ေအာ္ဟစ္တုိင္တည္လုိက္ခ်င္တယ္။

အသက္ရွစ္ဆယ္မွာ က်ေနာ္ေနစရာ အိမ္မရွိဘူး။ သံုးစရာေငြမရွိဘူး။ ေတြးစရာ ေခါင္း မရွိဘူး။ အႀကံမဲ့ ဥာဏ္မဲ့ နလမဲ့တံုးျဖစ္ေနၿပီ။ လႈပ္စရာ အားမရွိဘူး။ ေရာဂါတသီတတန္းနဲ႔ အုိနာက်ဳိးကန္းျဖစ္ေနၿပီ။ ခုိစရာ ကြန္းမရွိဘူး။ ေက်ာင္းကန္ဘုရား၊ ေဆြအိမ္မ်ဳိးအိမ္ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းအိမ္၊ ဥယ်ာဥ္ပန္းၿခံ၊ ႐ံုးျပင္ကနား၊ ေစ်းေက်ာင္း၊ ျပခန္း၊ ေဆး႐ံု၊ သုႆာန္ေတြကိုေတာင္ စိတ္လြတ္လူလြတ္ သြားလာ၀င္ထြတ္လို႔မရဘူး။ သြားလုိ႔မရဘူး။ သတင္းေထာက္လွမ္းေရးတပ္သားေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ေတြ ေနာက္က တဘံုးဘံုး တန္းလန္း။

လူ႔ဘ၀အရသာေတြ၊ လူသားလြတ္လပ္ခြင့္ေတြ၊ ႏုိင္ငံသားလႈပ္ရွားခြင့္ေတြ ႐ိုးရာဓေလ့ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈေတြ၊ သတင္းသမားေရးသားခြင့္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးသမားထုတ္ေဖာ္ခြင့္ေတြ ကုန္းေကာက္စရာ မရွိေလာက္ေအာင္ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ၿပီ။

က်ေနာ္ေထာင္ထဲကထြက္လာခဲ့တယ္။ အျပင္ေရာက္ေတာ့လည္း ေထာင္ကိုပဲ ေရာက္ေနရျပန္ပါပေကာလား။ ေထာင္ႀကီးတာနဲ႔ ေထာင္ေသးတာပဲ ကြာတယ္ ေပါ့ေလ။ က်ေနာ္တို႔ ေၾကာက္ရမွာက အင္းစိန္ေတြ၊ ပူတာအိုေတြ၊ ခႏၲီးေတြ၊ က်ဳိင္းတုံေတြ၊ ေကာ့ေသာင္းေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ တျပည္လံုး ေထာင္က်တာကုိသာ ေၾကာက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တျပည္လံုး ေထာင္ပြဲ ဆင္ႏႊဲရမယ့္ လက္နက္က ေထာင္မေၾကာက္တရားျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာရွင္စနစ္ဆုိးကုိ အာခံအံတုတဲ့ ေထာင္မေၾကာက္တရား လက္နက္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလက္နက္ကို က်ေနာ္ ကိုင္စြဲထားပါတယ္။ ကိုင္စြဲေနပါတယ္။ ေထာင္အေသးကုိ လံုး၀မေၾကာက္ဘဲ ေထာင္အႀကီးကုိ ၿဖိဳဖို႔ က်ေနာ္ အားထုတ္ေနပါတယ္။ တုိက္ပြဲ၀င္ေနပါတယ္။

က်ေနာ္တေယာက္ အႀကံတံုး၊ ဥာဏ္တံုး၊ နလပိန္တံုးေလာက္နီးနီး အျဖစ္နဲ႔ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ ခရီးဆုံးကုိ ေလွ်ာက္ေနရၿပီ။ လူ႔ငရဲေထာင္ျပန္ေထာင္ထြက္တေယာက္အေနနဲ႔ ဘ၀လမ္းမွာ ေျခဗလာ လက္ဗလာ ျဖဴခါျပာကာက်သလုိ ျဖစ္ေနရၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲ ေခါင္းထဲစိတ္ထဲ ႏွလံုးထဲမွာ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတဲ့ မာန္စြယ္ကေတာ့ မက်ဳိး ေသးဘူး။ ဒီမာန္ေတြနဲ႔ပဲ အံႀကိတ္အားတင္းၿပီး မေသခင္ ေနာက္ဆံုးခရီးၾကမ္းကို လွမ္းေနတာပဲ။ ဒီမာန္အားနဲ႔ ေခတ္၀န္ကုိ ဆက္ထမ္းသြားဦးမယ္။ ဒီမာန္အားနဲ႔ ေခတ္လမ္းကို ဆက္ေလွ်ာက္သြားဦးမယ္။

အုိမင္းမစြမ္းဆုိတာ အိုရင္မင္းမစြမ္းေတာ့ဘူးဆုိတာကြဲ႔လို႔ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းက ေျပာဘူးတယ္တဲ့။ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး သခင္သိန္းေဖေျပာေလ့ရွိတယ္။ ဟုတ္ကဲ့။ က်ေနာ္ အုိပါၿပီ။ မစြမ္းေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မာန္ေတာ့ မေလွ်ာ့ပါဘူး။ မာန မပါးပါဘူး။ အားမေလွ်ာ့ပါဘူး။ စိတ္မေပ်ာ့ပါဘူး။ စြမ္းေသးသမွ် အတုိင္းအဆနဲ႔ ေခတ္ကို အလုပ္အေကၽြးျပဳသြား ဦးမယ္။ လူ႔ေဘာင္ေလာကရဲ႕ အေစအစားခံသြားဦးမယ္။ အဖြဲ႕အစည္း၊ အေပါင္းအသင္းတာ၀န္ေတြကုိ က်ဳိးႏြံထမ္းရြက္ သြားဦးမယ္။

ကဗ်ာဆရာႀကီး တင္မိုးရဲ႕ ကဗ်ာထဲကလုိ ေဆးလိပ္တုိမွႏ္း က်ေနာ္သိေနပါတယ္။ ေနညိဳခ်ိန္မွန္း က်ေနာ္သိေန ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ကိုျပန္ပုိ႔ ၾကပါေလလို႔ မေရရြတ္အားေသးဘူးဗ်ာ။ ကြင္းညီခ်င္ညီ၊ မညီခ်င္ေန က်ေနာ္ကြင္းထဲမွာ ကစားဦးမယ္။ ကစားဖို႔ တာ၀န္ရွိေသးတယ္လို႔ ထင္သဗ်ာ။ အျမစ္ပဲပြားပြား၊ ပင္စည္ပဲထြားထြား၊ အာဏာရွင္စနစ္ အဆိပ္သစ္ပင္ႀကီးကုိ အရြက္ေခၽြ၊ အကိုင္းခုတ္ၿပီး သစ္ငုတ္တို လုပ္ပစ္ရဦးမယ္။ အဲဒါေတြလုပ္ဖို႔ တာ၀န္က်န္ေနေသးတယ္လို႔ထင္သဗ်ာ။

ဒါေတြဟာက်ေနာ္ရဲ႕ ေသတြင္းေသ၀ သုႆာန္တစျပင္က ရင္ဖြင့္သံ၊ ေအာ္ဟစ္သံ၊ ႀကံဳး၀ါးသံပဲ။ ၾကားၾကရရဲ႕လား။ က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီအသံေတြဟာ က်ယ္ေလာင္ျမည္ဟိန္းလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ မက်ယ္မဟိန္းေတာင္ လူတုိင္းသဲ့သဲ့ေတာ့ ၾကားၾကရလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ၾကားရတယ္၊ ၾကားၾကတယ္ဆုိရင္ စကားလက္ဆင့္ကမ္းၾကပါဘိလို႔ ပန္ၾကားပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ဒီစာစုကုိ အလြန္႐ိုက်ဳိး ႏွိမ့္ခ်စြာေရးပါတယ္။ ေထာင္အေၾကာင္း က်ေနာ္ မ်ားမ်ားမသိခဲ့ပါဘူး။ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နီးပါး တစ္ေကာင္ၾကြက္လုိ တိုက္ပိတ္ခံေနခဲ့ရလို႔ ေထာင္အေၾကာင္း က်ေနာ္ေကာင္းေကာင္း မသိခဲ့ရပါ။ ေထာင္ဆုိတာ ႏုိင္ငံေရးသမားကို ထုသားေပသားရေအာင္ မီးသားတင္ေပးတဲ့ ေနရာေဟ့။ ေထာင္ဆုိတာ လူေတြ (ႏုိင္ငံေရးသမားသာမဟုတ္။ သာမန္အက်ဥ္းသားေတြပါ) ကို လူသားခ်င္း စာနာစိတ္ကင္းေအာင္ လုပ္တဲ့ေနရာေဟ့။ ငါလူသားတေယာက္ပါလားဆိုတဲ့ စိတ္ထားပ်က္ျပားေအာင္ လုပ္တဲ့ေနရာေဟ့။ ဘယ္ဘ၀ ေရာက္ေရာက္ လူမဆန္တဲ့ ႀကီးႏုိင္ငယ္ညႇင္းမႈ၊ ႏွိပ္စက္ကလူမႈ၊ ဗုိလ္က်စိုးမုိးမႈ၊ အဓမၼမႈ၊ ေသြးခဲြဖိႏွိပ္မႈ၊ အာဏာျပခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြ ထင္ရာစုိင္းတဲ့ေနရာေဟ့။ အေၾကာက္တရားသြင္းတ့ဲေနရာေဟ့။ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ခုိင္ခုိင္မာမာနဲ႔ ငံု႔မခံတဲ့ လူသားစိတ္ကုိ က်ဳိးပဲ့ေက်မြေအာင္ လုပ္တဲ့ေနရာေဟ့။

ဒီလုိ ေၾကြးေႀကာ္သံကို ေၾကြးေႀကာ္ရမွန္းေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္သိခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအသိကုိ လူတုိင္းသိေအာင္ လံႈ႕ေဆာ္ရေကာင္းမွန္းေတာ့ က်ေနာ္သိခဲ့ပါတယ္။ တျပည္လံုး တမ်ဳိးလံုး ေထာင္ခ်ထားတာကုိ ဆန္႔က်င္ရေကာင္းမွန္း က်ေနာ္ သိခဲ့ပါတယ္။ လူခ်င္းအၾကား၊ လူမ်ဳိးခ်င္း အၾကား၊ ဘ၀ခ်င္းအၾကားေတြမွာ အက်ဥ္းေထာင္ေတြရဲ႕ အုတ္တံတုိင္းလုိမ်ဳိးေတြ ျခားကန္႔ကာရံထား ေနတာေတြကုိ ၿဖိဳခ်ဖို႔ အားထုတ္ရေကာင္းမွန္း က်ေနာ္သိခဲ့ပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးထဲမွာ စိမ့္၀င္၀ါးမ်ဳိ ကိန္းေအာင္းဖိစီးေနတဲ့ ေထာင္က်င့္ေထာင္ႀကံစိတ္ထားေတြ၊ ေထာင္ေၾကာက္၊ ေထာင္ေျခာက္စိတ္ထားေတြကုိ ေခ်ဖ်က္ဖယ္ရွားဖို႔ ႀကိဳးစားရေကာင္းမွန္း က်ေနာ္သိခဲ့ပါတယ္။

ဒီအသိ၊ ဒီအျမင္ေတြနဲ႔ ဒီစာစုကို က်ေနာ္ေရးပါတယ္။ ေထာင္ဆုိတာ ဒါပဲဟဲ့ဆုိတဲ့ ငါ့ေတြ႕၊ ငါသိ၊ ငါျမင္၊ ငါၾကားစိတ္ လံုး၀မထားပါ။ ႐ုိက်ဳိးႏွိမ့္ခ်တဲ့ စိတ္နဲ႔ေရးပါတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ အသက္စြန္႔ခဲ့တဲ့သူေတြ၊ ေထာင္ထဲမွာ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားခဲ့သူေတြ၊ ေထာင္ထဲမွာ အတိဒုကၡေရာက္ခဲ့ ရသူေတြ၊ ေထာင္ထဲမွာ ကိုယ္ဆင္းရဲ စိတ္ဆင္းရဲႀကီးစြာ ႀကံဳေတြ႕ၿပီး စိတ္ဓာတ္ၿပိဳကြဲခဲ့ရသူေတြ၊ က်ဳိးခဲ့ပဲ့ခဲ့ ျပယ္ခဲ့ ပ်က္ခဲ့တဲ့ ေထာင္ျပင္ပ ဘ၀ကို ခက္ခဲက်ပ္တည္းစြာ ေက်ာ္လႊား႐ုန္းကန္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေနရသူေတြ။ အဲဒီလို စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံခဲ့သူအားလံုးကုိ ေလးစားဂုဏ္ျပဳတဲ့ ဂါရ၀၊ နိ၀ါတစိတ္ထားေတြနဲ႔ ဒီစာစုကုိ က်ေနာ္ ေရးပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ကေတာ့ ႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္ ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ ေမွးမိွန္႐ံုမက ေပ်ာက္ကြယ္ေနခ့ဲတယ္လုိ႔ ဆုိရမေလာက္ အေျခဆုိးဆုိက္ေနတဲ့ ေထာင္ဘ၀စာေပေတြ၊ အက်ဥ္းသားဘ၀စာေပေတြ၊ ႏုရသိန္အျဖစ္ဆုိး စာေပေတြရဲ႕ ဟင္းလင္းကြက္လပ္မွာ တဆုပ္တဖဲ့ ျဖည့္တင္းခ်င္တဲ့စိတ္ အားျဖည့္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ဒီစာစုကုိ က်ေနာ္ ေရးပါတယ္။

ဒီလုိ “လူ႔ငရဲစာေပ” ဟင္းလငး္ကြက္လပ္ႀကီးျဖစ္ခဲ့ရတာလည္း တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ယႏၲရားေတြရဲ႕ ႀကိတ္နင္း၀ါးေခ်မႈေၾကာင့္ျဖစ္တယ္ဆုိတာ က်ေနာ္ ထင္းထင္းလင္းလင္း သိပါတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ေထာင္ဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရကိုေတာင္ သံုးခြင့္မရတဲ့ကေလာင္ ခ်ည္တုပ္မႈေတြက အဲဒီကာလေတြမွာ ေပၚေပါက္ ႀကီးစုိးေနခဲ့ပါတယ္။ “ဆိတ္ဖလူးနံ႔သင္းတ့ဲေနရာ”တို႔၊ “နရသိန္”တို႔၊ “ေမာ္စကုိ”တို႔ ၊ “အင္းစိန္ေတာရ”တို႔ ၊ “အေ၀းတေနရာ”တုိ႔ ဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြကို အစားထုိး သံုးစဲြခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေထာင္က်တာကိုလည္း “ခရီးသြားေနတယ္”တုိ႔၊ “အေ၀းေရာက္ေနတယ္”တို႔ ဆုိတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ အစားထိုးေရးသားခဲ့ၾကရပါတယ္။

လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစ ျပည္တြင္းစစ္ကာလမွာ ဆုိးသြမ္းၾကမ္းၾကဳတ္လွတဲ့ သာယာ၀တီေထာင္တို႔၊ အင္းစိန္ေထာင္ တို႔ သတင္းႀကီးခဲ့ပါတယ္။ စစ္အစုိးရ ၁၉၅၈-၆၀ လက္ထက္မွာ ကိုကိုကၽြန္းအက်ဥ္းစခန္းႀကီး ေပၚထြက္ခဲ့ ပါတယ္။ တပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ေခတ္နဲ႔ လက္ရွိစစ္အာဏာရွင္စနစ္ေခတ္ေတြမွာ ေထာင္တုိင္းဟာ အင္းစိန္ေထာင္နဲ႔ တန္းတူရည္တူ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားလာပါတယ္။ အင္းစိန္ေလာက္ေတာ့ ေထာင္တုိင္း ဆုိးတယ္၊ ၾကမ္းတယ္၊ ယုတ္တယ္ဆုိတဲ့ ေျပာစမွတ္မ်ဳိးေပၚထြက္ခဲ့တယ္။ ဒီအက်ဥ္းစခန္းေတြ၊ ေထာင္ေတြမွာ လူတိုင္းနီးပါး အက်ဥ္းသား ဘ၀က်ေရာက္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရဘူးတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ၊ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ၊ ရဟန္းရွင္လူေတြ၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ ဘုန္းႀကီးရဟန္းေတြ၊ အမ်ဳိးသမီးေတြ၊ တုိင္းရင္းသားေတြ၊ အသက္မေစ့ လူလားမေျမာက္သူေတြ အားလံုးလုိလုိ အဲဒီေနရာေတြနဲ႔ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ဆံုေတြ႕ခဲ့ၾကရဘူးၾကပါတယ္။ ေထာင္ဒဏ္ ေထာင္ဒုကၡေတြ ခံစားခဲ့ၾကရဘူးပါတယ္။

ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ၊ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ ပညာရွင္ေတြဟာ ေကာင္းေကာင္းလွလွ စာေရးတတ္သူေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေထာင္စာအုပ္ေတြ ဟုတၱိပတၱိ မထြက္ခဲ့ပါဘူး။ ဦးႏုရဲ႕ “ရက္စက္ပါေပ့ကြယ္” ၊ လူထု ဦးလွရဲ႕ “ေထာင္နဲ႔ လူသား”၊ ဦးသိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ “ေထာင္အေတြ႕အႀကံဳ” ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြတို႔၊ ေမာင္ေန၀င္းရဲ႕ “မုိးေျမသိမ့္သိမ့္”၊ ကိုကိုေလးရဲ႕ “ဘာလဲဟဲ့ ကိုကုိ္းကၽြန္း”တို႔၊ ေမာင္ခ်စ္ရဲတို႔၊ အျခားစာေရးဆရာ တေယာက္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေထာင္အေၾကာင္း၊ ကုိကိုကၽြန္းအေၾကာင္းစာအုပ္တခ်ဳိ႕သာ ေပၚထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕ကိုကုိကၽြန္း ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဘ၀ ၀တၳဳရွည္ႀကီးတပုဒ္ရိွတယ္ ၾကားဘူးရဲ႕။ စံုစမ္းလို႔ ေတာ့မရ။ က်ေနာ္ အမွတ္အသားျပဳမိသေလာက္ ေရးရတာပါ။ အျပည့္အစံုေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေထာင္ဘ၀အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ ေထာင္စာေပေရးဖြဲ႕မႈက ျမင့္မုိရ္ေတာင္နဲ႔ ဆီးေစ့လို ထုထည္ပမာဏ ကြာျခားပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ ေက်ာ္ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုကာလက ေထာင္စာေပ တအုပ္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ တုိးတက္ေရးသတင္းစာ အယ္ဒီတာ သခင္အုန္းျမင့္(ဒီစာစုထြက္ခ်ိန္အထိ အသက္ရွည္လႈပ္ရွားဆဲရွိေနသူ) တည္းျဖတ္ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ “ေထာင္အရသာ” အမည္ရွိတဲ့ စာအုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ စာအုပ္တုိက္ က ထုတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က တုိင္းသိျပည္သိ ရဲရဲေတာက္ ေထာင္ထြက္သခင္ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ေရးသားခ်က္ေတြကို စုေပါင္းထုတ္တာပါ။ သခင္ကိုကိုေလး၊ သခင္းစံထြန္းလွ၊ သခင္ဧၾကည္၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္သင္၊ သခင္မ်ဳိးညႊန္႔၊ သခင္လွေမာင္တို႔ ပါ၀င္ေရးသားခဲ့ၾကပါတယ္။

တည္းျဖတ္သူ သခင္အုန္းျမင့္က “ဤစာအုပ္ကုိ ဖတ္႐ႈရေသာ ရဲေဘာ္အေပါင္းတို႔သည္ ေထာင္ထဲသို႔ က်လုိစိတ္ တဖြားဖြားေပၚေပါက္ေစသတည္း”လို႔ ေရးပါတယ္။

ဒီလုိစာအုပ္ေတြဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕အေရးအရာ၊ တုိင္းျပည္ရဲ႕အေျခအေန၊ ျပည္သူ လူထုရဲ႕ ဒုကၡသုကၡေတြကုိ ဘာနဲ႔ ရင္းရရင္းရ ၊ ဘာေတြပဲ စြန္႔ရစြန္႔ရ၊ ဘယ္လိုပဲ လုပ္ရ လုပ္ရ မေၾကာက္မရြံ႕၊ ေနာက္မတြန္႔တဲ့ အာဇာနည္စိတ္နဲ႔ ေခတ္၀န္ကုိ ထမ္းၿပီး ေခတ္လမ္းကို ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့ေခတ္လူငယ္ေတြရဲ႕ အားသစ္မာန္သစ္ေတြကုိ မီးဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေစႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလို ေထာင္စာေပရဲ႕ ၾသဇာတန္ခုိးေတြကုိ ႐ုိက်ဳိးပူေဇာ္၊ အားက်လုိက္နာတဲ့ စိတ္ထားေစတနာေတြနဲ႔ ဒီေထာင္အေတြ႕အႀကံဳစာစုကုိ က်ေနာ္ေရးပါတယ္။

ေရွးေခတ္အခါက ေထာင္ရွင္လူထြက္ေတြေရာ၊ ေထာင္ကိုရင္ေလာင္းေတြေရာ၊ တုိင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ မ်ဳိးခ်စ္ေတြပါ အားလံုး တခဲနက္ ဟိန္းဟိန္းေက်ာ္ေအာ္ခဲ့တဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံရွိခဲ့ပါတယ္။ ေၾကြးေၾကာ္သံက ဒီလုိပါ။

ေထာင္ႀကီးေထာင္ႀကီး ခ်ဲ႕ထားခ်ဲ႕ထား။

ေထာင္ကို ေထာင္ကို မေၾကာက္၊ မေၾကာက္။

ဒီေၾကြးေႀကာ္သံေတြ၊ ဒီေၾကြးေႀကာ္သံကေပးတဲ့ ေတာ္လွန္မာန္ ဥာဏ္သတၱိေတြ။ ဒီေတာ္လွန္မာန္ ဥာဏ္သတၱိ ေတြရဲ႕ စြမ္းအားေတြ။ ဒါေတြအားလံုး ေပါင္းစည္းပါ၀င္တဲ့ နုိင္ငံေရးတုိက္ပြဲ၊ လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲ၊ အမ်ဳိးသား စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးတုိက္ပြဲေတြက နယ္ခ်ဲ႕ကိုလုိနီကၽြန္စနစ္၊ ကၽြန္ေခတ္၊ ကၽြန္အျဖစ္ဆုိးေတြကို တြန္းလွန္ေခ်မႈန္းႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးႀကီး၊ အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာပုိင္မႈႀကီး၊ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကုိ တမ်ဳိးသားလံုး တည္ေဆာက္ ဖန္တီးႏုိင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

က်ေနာ္လည္း ဒီစာစုကုိ ေရးသားထုတ္ေ၀ၿပီး ေအာက္ပါအတိုင္းပဲ ေၾကြးေႀကာ္ပါတယ္။ လႈံ႕ေဆာ္ပါတယ္။ တုိက္တြန္းပါတယ္။

ရဲေဘာ္ လုပ္ေဖာ္၊ လူထု လူငယ္အေပါင္းတို႔

စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ဆုိးရဲ႕ လူ႔ငရဲက်ိန္စာမွ ေက်ာ္နင္းလြတ္ေျမာက္ႏုိင္ေအာင္ တုိက္ပြဲ၀င္ၾက။

စစ္အာဏာရွင္ စနစ္႐ုိင္းရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈ စက္ကြင္းမွ ေက်ာ္နင္း လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေအာင္ တုိက္ပြဲ၀င္ၾက။

(ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္၏ “ဘာလဲဟဲ့ လူ႕ငရဲ” စာအုပ္ပါ စာေရးသူ၏ အမွာစာကို အမွတ္တရ ျပန္လည္ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။)

Irrawaddy

အာဏာ႐ွင္ကိုဒူးမေထာက္ေသာ အဘဦး၀င္းတင္အတြက္ ၀မ္းနည္းၿခင္းမွတ္တမ္းအခမ္းအနားျပဳဳလုပ္

လူထုေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ. အဘဦး၀င္းတင္အတြက္
၀မ္းနည္းၿခင္းမွတ္တမ္း။

သူ ယုံႀကည္စြာဆင္ၿမန္းခဲ့တဲ့
" အၿပာ " ၀တ္စုံေတြနဲ.ပဲ
သူ.ေနာက္ဆုံးခရီးကုိ ဂုဏ္ၿပဳလုိက္ႀကရေအာင္
(မင္းကုိႏိုင္)
အဘဦး၀င္းတင္အတြက္ အဘဦးတင္ဦးရဲ.၀မ္းနည္းၿခင္းမွတ္တမ္း။
=======================================
(Nainglin Aung)